Het Zwanenmeer, een sprookje dat blijft hangen

Kunstlocatie De Vrijstaat presenteert de theatervoorstelling Zwanenzang. Het stuk is gebaseerd op het beroemde ballet het Zwanenmeer van Tsjaikovski en speelt zich af in Het Gebouw, waar, bijna net als in het originele sprookje, van de ene op de andere dag, een meer is ontstaan.

De aanleg van dat stadsmeer, aan de voet van Het Gebouw in Leidsche Rijn, inspireerde theatermaker Daphne de Bruin tot het schrijven van Zwanenzang. Waar in Tsjaikovski’s sprookje het meer ontsprong uit de tranen van wenende ouders, omdat hun dochters in zwanen veranderd waren, borduurde De Bruin voort op de vernietigende jaloezie van de zwarte zwaan, Odille.

Het Zwanenmeer gaat over prins Siegfried die om twaalf uur ‘s nachts een witte zwaan zag veranderen in een prachtig mooi meisje: Odette. Hij werd op slag verliefd. Maar, toen het dag werd, veranderde Odette weer in een zwaan. Odille, die in een zwarte zwaan was veranderd, was op haar beurt, hopeloos verliefd op Siegfried. Toen ze zag dat de man van haar dromen zijn hart aan Odette zou geven, besloot ze er alles aan te doen om hem te krijgen.

Ze wist van de tovenaar, die de meisjes in zwanen had veranderd, gedaan te krijgen dat ze er één dag lang, precies zo uit zou zien als haar rivale. Ze speelde het zo dat ze op die dag met Siegfried trouwde. Toen haar bedrog uitkwam, was de prins zo verdrietig dat hij samen met Odette het zwanenmeer inliep tot ze kopje onder gingen en verdronken.

In Zwanenzang zien we Odille, gespeeld door de Bruin, op 70 jarige leeftijd terug. Ze is nog steeds jaloers en kwaad op Odette en kan het verleden niet van zich afzetten. Het enige medicijn tegen de pijn van haar verbittering, is muziek.

Samen met een violist, gespeeld door Jasper le Clercq, bewoont Odille het kasteel dat ze van haar verdronken echtgenoot Siegfried, heeft geërfd. Het publiek wordt behandeld als vrienden of kennissen die haar op het kasteel komen bezoeken. De gasten worden getrakteerd op een sprookjesreis door Het Gebouw waar iedere ruimte, net als in een kasteel, weer een andere functie heeft.

De Bruin speelt haar rol met verve. Ze vliegt, als de zwarte zwaan uit het ballet, van heden naar verleden en weer terug. Ze laat het sprookje herleven. De violist geeft extra kleur aan haar zielenroerselen en verrast op momenten wanneer hij naadloos de wereldberoemde melodie van het Zwanenmeer, dat uit de luidsprekers klinkt, meespeelt. En buiten dansen de andere witte zwanen, gedanst door kinderen van verschillende scholen uit Leidsche Rijn.

Op het ‘moment suprême’ belagen ze het kasteel maar kunnen het domein, waar de jaloerse Odille haar leugenhuwelijk voltrekt, niet binnendringen. Al die elementen bij elkaar maken Zwanenzang tot een voorstelling waarin een magische sprookjeswereld wordt gecreëerd. Een voorstelling die zich niet alleen voor je ogen afspeelt, maar die je als toeschouwer echt mee lijkt te maken. De Vrijstaat is er in geslaagd de verbeeldingskracht van het publiek zo te prikkelen dat Zwanenzang nog wel even zal blijven hangen. (deStadUtrecht.nl – Henk Roozeboom – foto Charlie Feld)

Voorstelling: Zwanenzang, door: De Vrijstaat, Spel Tekst en spel: Daphne de Bruin, Viool: Jasper le Clercq, Regie: Paul Feld, Met medewerking van kinderen van diverse (basis)scholen. Te zien vanaf 5 juli in het Gebouw reserveren: www.devrijstaat.nl

Bron: destadutrecht.nl