Waar het allemaal begint, de adem. Ademen is de basis voor meditatie, zingen en leven. Om te beginnen met in-het-nu-zijn, kun je simpelweg je ademhaling gebruiken. Je kunt het zien als meditatie, maar ook gewoon als oefening. Als je je concentreert op je ademhaling, zul je soms uit het ‘nu’ worden gehaald door gedachten. Probeer die gedachten niet te beoordelen, maar laat ze gewoon weer voorbijgaan en focus weer op je ademhaling. Doe deze oefening op een rustige prettige plaats en zorg dat je lekker zit. Hopelijk wordt je er ontspannen van en kun je de dag mindful beginnen of voortzetten. Je bent in ieder geval even bewust ‘in-het-nu’ geweest en waarschijnlijk suddert dat nog wel door of stel jezelf als doel dit gedurende de dag op te zoeken.
Het is ook interessant om te onderzoeken waar je je ademhaling voelt. In je schouders of je buik of ergens anders? Als je dieper ademt en zorgt dat je adem laag blijft (je buik zet iets uit bij inademing) kun je beter ontspannen. Dus de beweging van je ademhaling bevindt zich meer onder je middenrif (buik en flanken) dan erboven (schouders en borst).
Het begin van leven buiten de buik, begint ook met adem. Toch begint je leven al in de buik met de adem van moeder. Het intrigeert me: de vanzelfsprekendheid van ademen en hoe belangrijk het is, maar ook het begin en het einde . Er zijn zoveel theorieën en overtuigingen. Als je je niets herinnert van je buiktijd en geboorte, zal dat dan ook zo zijn aan het einde van het leven? Dat je wel ergens bent, maar niet bewust bent of weet dat je daar bent? Een soort buik van de ‘grote moeder aarde’ misschien? Klinkt in ieder geval wel erg fijn!