Het moederschap heeft in mijn ogen twee kanten een mindfulle en een wat onrustige kant…
De onrustige kant: Flesje, slaapje, schone luier, prikje, griepje, oppas, tijd voor jezelf? Doe ik het wel goed? Waarom huilt ie nu weer?
En de mindfulle kant: het kind heeft zijn eigen tempo en dat ligt vaak lager dan de jouwe, maar daardoor kijk je veel meer om je heen en sta je dus meer stil bij alles om je heen. Je ziet dat ene bloempje ineens, de mooie wolken, je deelt de vreugde van je kind als hij met zijn kleine vingertje een miertje volgt. Je komt ook dichter bij je emoties, want je kind is je spiegel. Je ziet ineens meer van jezelf, het opent ogen en deuren, je denk meer terug aan je eigen kindertijd en aan jouw moeder.
Wij hadden een moeilijke start met onze zoon. Hij had verborgen reflux (maagklepje werkt niet goed, dus constant pijn van zure oprispingen). Ondanks mijn eeuwige gang naar de huisartsen, werd ik niet gehoord. Een lang verhaal, maar uiteindelijk na ziekenhuisopname, medicatie en een heel lang uithoudingsvermogen, was hij na 6 maanden een gezond en happy kindje. En nu na 4 jaar kon ik eindelijk iemand anders helpen met dit probleem. Kort na de zware periode, wilde ik eigenlijk een blog, website of wat-dan-ook starten, maar ik had er geen energie meer voor. De onzekerheid die je hebt met je eerste kind, wordt door zo’n start versterkt. Je merkt ook dat je grenzen vervagen. Als ik er nu aan terugdenk, snap ik niet hoe ik het heb volgehouden en waarom ik niet eerder familie of vrienden heb ingeschakeld. Je denkt misschien dat je het mis hebt, geen goede moeder bent of dat het normaal is. Allemaal dingen die ik letterlijk terug hoorde toen ik de ouders sprak, die ook een ‘huil baby’ hebben.
Eén ding heb ik geleerd: altijd op je gevoel vertrouwen. Als moeder weet je wanneer er iets niet klopt. Altijd doorzetten al word je weggestuurd. En een ander voordeel: ik geniet nu dubbel van mijn kind en weet hoe sterk ik kan zijn in zware tijden!