Lezersinzending: Lachen op een donderdagavond

18 januari 2014 21:21  Redactie  17 reacties

Veel mensen hier weten het niet, maar Leidsche Rijn heeft een heus theater. Èn een maandelijkse Comedynight. Het is, net als zo veel dingen in onze wijk, iets waar je wel eens wat over leest en waarvan je dan denkt “wat fijn zeg, dat we dat hier hebben”. Je neemt je voor om een keer te gaan, om vervolgens weer te verzinken in je dagelijkse beslommeringen en het te vergeten.
En zo gaan heel wat mooie initiatieven, waardevolle ondernemingen en aardige horeca bij ons ten onder. We willen allemaal dat ze er zijn, maar we maken er te weinig gebruik van.

Toen er aan het begin van 2014 dan ook ineens flink getwitterd werd over de Comedynight, theater Vleuterweide, en de slecht gevulde zalen, besloot ik meteen een goed voornemen waar te maken en vriendinnen en kaartjes te regelen voor de eerste Comedynight van 2014. Het werd meteen al lachen op het moment dat ik ook nog eens 2 vrijkaartjes gewonnen bleek te hebben via twitter (Dank, Regio Leidsche Rijn). En de avond moest nog beginnen!
En wat een topavondje werd het! 4 comedians en 1 mc, wisten er voor te zorgen dat ik, en naar ik weet ik niet alleen, de volgende dag nog met een dikke vette glimlach rondliep. De grappen volgden elkaar in hoog tempo op en de mc wist ons Leidsche Rijners op te voeden tot goed comedypubliek. (“Jullie moeten wel lachen om grappen, en een beetje juichen enzo, een comedian is een heel gevoelig mens”). Ga er maar aan staan, dat kritische Vinexpubliek, dat blij is dat ze zich op tijd hebben weten los te rukken van hun drukke bestaan met zaken als baan, gezin, zwemlessen, sport- en muziekclubjes, social-media verslaving, en andere bezigheden. Dat daar dan uit zit te puffen met een vol hoofd, en dat het allemaal nog maar eens even moet zien. Om die mensen dan aan het glimlachen, grinniken, lachen, of zelfs schateren te krijgen en uiteindelijk bijna van hun stoel te laten rollen….Maar het is ze gelukt! Berit Companjen met haar ontwapenende, soms wat grove, eerlijkheid (“een homostel…maar uit Rosmalen hoor, dus jullie kunnen ze niet wegpesten”) en Engelsman Adam Fields zijn mijn persoonlijke favorieten. Maar “onze eigen” Wouter Monden was ook sterk, op een authentieke manier. Wat daarna de bewust-kinderloze-Janneke Jager liet zien, doe ik haar niet na. En van mc Lambert-Jan Koops ben ik, naarmate de avond vorderde, gewoon een beetje gaan houden! Ik kan dankzij hem nooit meer over het lint lopen zonder me te bedenken dat wandelen in zijn ogen echt geen sport is, geen winnaars kent maar slechts verliezers en zelfs met strijkijzers aan je oren wel zwaar is, maar dat dat het daarmee nog steeds geen sport is.

En dan tot slot nog de kneuterige gemoedelijkheid van het theater Vleuterweide, met gekopieerde toegangskaartjes, een bar,( lees een tafel), met een kratje bier, een pak sinaasappelsap, een paar flessen goedkope wijn en een fles cola en sinas. Met aardige mensen en prijzen die al bijna net zo lachwekkend zijn als de show. Ik hou er van. Het draagt allemaal bij aan een verrassend leuke avond. Eigenlijk hoeven we ons als publiek helemaal niet zo ongemakkelijk te voelen en stil te laten vallen wanneer artiesten die in grote clubs hebben gestaan ons vragen of het leuk is om in “Vloiten” te wonen. Want natuurlijk is het hier leuk! Zeker als je de uitagenda’s in de gaten houdt en je niet alleen voor neemt om te gaan, maar het ook echt doet. Het volgende wat op mijn vinexbucketlist staat is de pubquiz bij Brouwerij Maximus. Zoals Adam Fields de avond afsloot: een avond optreden voor die 70 mensen in Vleuterweide is zoveel beter dan die show voor 60.000 mensen. Omdat dat eerste wèl echt gebeurd is…

Door: Ingrid Koppelaar


Advertentie:


Advertenties:

17 reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website