Vanaf het begin van het lopende jaar tot en met eind juni zal ik, David de Ruiter, mijzelf bezighouden met de journalistieke kanten van het project Lanterfanten in Leidsche Rijn. Het doel van dit project is inclusie bevorderen in Leidsche Rijn. Nou zal niet iedereen weten wat inclusie precies is. Letterlijk betekent het woord insluiting. In dit geval bedoelen wij het aanpassen van de samenleving aan de behoeftes van het individu. Wij zetten ons in voor inclusie van mensen met een functie beperking. Dit kan een beperking zijn gebaseerd op een lichamelijke, geestelijke en/of psychische aandoening. Daar bestaat ook een woord voor en dat is kwartiermaken. Een term die in het leven is geroepen door Doortje Kal tot voor kort nog bijzonder lector van Hogeschool Utrecht.
Tijdens dit half jaar zal ik als student journalistiek veel verschillende werkzaamheden verrichten. Het bijhouden van dit blog is daar een onderdeel van. Een ander onderdeel is de kern van ons project, namelijk het begeleiden van een groep mensen in het onderzoeken van hun leefomgeving. Het gaat hier dus om mensen met een functie beperking. Wij gaan met ze op pad. Wij laten hen verschillende mensen interviewen waarin zijn interesse hebben. Het doel hiervan is dat ze niet alleen fysiek, maar vooral ook sociaal deel uit gaan maken van de samenleving. Onze hoop is dat er in Leidsche Rijn een beweging gaat komen richting een inclusieve maatschappij. Omdat Leidsche Rijn in onze ogen nog kneedbaar is, als het gaat over sociale structuren, zou het als een voorbeeld kunnen gaan dienen voor de rest van Nederland.
Een participatiemaatschappij dat is wat het kabinet graag wilt. En eerlijk gezegd wij willen dat ook, maar de weg ernaar toe zien wij toch een stuk anders. Werken naar vermogen betekent mensen op hun waarde schatten. Iedereen wil namelijk diep in zijn hart een betekenisvol leven hebben. Dus is het van belang dat er gekeken wordt naar wat het individu voor dromen en ambities heeft. Vooral mensen met een lage plek op de sociale ladder hebben het soms moeilijk deze ambities te bewerkstelligen. Natuurlijk moet er wel sprake zijn van realiteitszin als men nadenkt over de positie van een persoon in de maatschappij. Iemand met het syndroom van Down zal bijvoorbeeld nooit hoogleraar worden, maar dat betekend nog niet dat er totaal geen talent aanwezig is.
Een inclusieve gemeenschap is niet iets dat zomaar uit de lucht komt vallen. Er is veel werk aan de winkel om dit te bereiken. We moeten ons bepaalde vooroordelen afleren, zodat we het de volgende generaties niet aanleren. Dit project probeert deze waardes uit te dragen, maar om te slagen hebben we de bevolking van Leidsche Rijn nodig. Een volledig inclusieve maatschappij klinkt wellicht utopisch, maar is dus wel ons streven.