Blog: Gluren bij de buren in Leidsche Rijn

Ik weet niet hoe het bij anderen werkt, maar als ik denk aan “gluren bij de buren”,  slaat acuut mijn fantasie op hol. Ik denk aan wat ik dan allemaal zou kunnen zien. Dat ik antwoord krijg op vragen als: Hoe ziet die altijd übergestyldebuurvrouw er nou eigenlijk uit als ze net uit haar bed komt?Lopen anderen ook wel eens overspannen hysterisch hormonaal te gillen tegen hun kinderen?  Lunchen zij wel eens stiekem met een zak chips op de bank? Hoeveel drinken ze nou eigenlijk echt? Laat die keurige buurman soms een keiharde boer na het eten? Rollen ze wel eens uit hun bed van het lachen vanwege een goeie wind? Of erger nog, wapperen ze dan met hun dekens? Zijn ze wel eens een hele dag stikchagrijnig tegen elkaar? Maken ze knallende ruzie? En ook interessant: hoe maken ze het dan weer goed? Staat er wel eens dagen lang beschimmeld eten in de koelkast? Slingert er vies wasgoed in de slaapkamer? Doen anderen soms ook een dansje in de woonkamer, overdag,  met de gordijnen dicht? En die flirterige achterbuurman,  doet die thuis nou ook zo charmant tegen zijn eigen vrouw? Je komt er gewoon niet achter.

2014-01-28_gluren_bij_de_buren1Wat heerlijk dan toch voor mij dat zondag 26 januari  “Gluren bij de buren”  georganiseerd werd in Utrecht. Je krijgt nog steeds geen antwoord op bovenstaande vragen, maar je mag wel gewoon naar binnen lopen bij buren die mee doen aan dit festival. Om daar in omgebouwde huiskamers getrakteerd te worden op koffie, thee en een voorstelling.  En zo kon het dat ik in Leidsche Rijn aanbelde bij wildvreemden. Klaas deed open. Klaas en ik constateerden direct dat we elkaar kenden, maar we weten nog steeds niet waarvan. We houden het maar op de supermarkt, want we zijn ten slotte verre buren. Maakt ook niet uit, het was meteen gezellig. Het huis van Klaas blijkt prachtig te zijn! Maar in zijn woonkamer is een bom ontploft van 6 gitaartassen en dito instrumenten, versterkers, snoeren, een drumstel, kussens, speelgoed, lege koffiebekertjes enz. De tafels en banken zijn aan de kant geschoven en er staan stoelen opgesteld in rijtjes. Er zitten 3 middelbare muzikanten en 1 zangeres in zijn kamer en al wat publiek. De vrouw van Klaas blijkt vanavond thuis te komen van een weekendje skiën en ik vraag me af of ze zich een ongeluk zal schrikken bij thuiskomst, of dat ze dit soort dingen wel gewend is van Klaas. Klaas zelf is er zeer relaxed onder en kondigt met het grootste gemak de I.T.S.2AM.COVERBAND band aan die in zijn woonkamer zit. Het wordt stil en de band begint te spelen. Akoestische muziek. Een zangeres met een lieve uitstraling en een stoere, beetje rauwe, stem, die ook klein en gevoelig kan zingen. Jazz, pop, rock en een beetje bleus, ze toveren het allemaal de woonkamer van Klaas in. Want betoverend is het, dat je zo maar in iemands huiskamer een soort privéconcertje voorgeschoteld krijgt. Dat je muziek niet alleen met je oren hoort, maar ook met je buik voelt, en door een rilling over je rug ervaart.

2014-01-28_gluren_bij_de_buren2Anders, maar zeker niet minder enerverend, was het andere optreden dat ik bijwoonde.  “De blonde jongens en Tim”. Als de aankondiging is dat Chippendales, cabaret en Tim elkaar zullen ontmoeten, dan wil ik daar graag bij zijn. Deze woonkamer bleek kleiner, maar bood toch ook zo maar plaats aan zo’n  20 grote mensen en een paar kleine. Vanaf het moment dat er 5 jonge mannen de woonkamertrap af dalen, vult de kamer zich met vrolijke energie. Ze dansen, zingen, spelen nog even een stukje Griekse tragedie na, en blijken ook gewoon aan elementair toneel te doen.  Je voelt dat ze vrienden zijn, maar dat weten ze goed te verbergen door elkaaraf te troeven of terecht te wijzen. En vooral Tim wordt letterlijk en figuurlijk steeds in de hoek gezet om het uiterste hoekje van de poster die hij niet goed heeft opgehangen vast te houden. Net als je denkt “waar gaat dit eigenlijk over?” weten zij al die gedachten prima te verwoorden en gaan ze in interactie met het publiek. “deze show is eigenlijk net als onze broekjes: heel kort maar bomvol!”  (waarop mijn 9 jarige zoon het uitschatert; hij snapt hem!). “Wat zijn we lekker fysiek hè?” “Maar ook zo fysiek lekker!” Kortom een hoop ongein die het publiek doet gniffelen, en die overgaat in een dramatische sterfscène. Mijn 6 jarige, die vooraan op de grond zit, komt niet meer bij van het lachen als 1 van de blonde jongens nepdood half boven op hem landt en daar zeker een minuut blijft liggen. Ik weet niet of de rest van het publiek nu harder om mijn zoon moest lachen of om de blonde jongens. Vermakelijk was het in ieder geval absoluut.  Ik hoop dan ook maar dat iedereen een vrijwillige bijdrage in de collectebus bij de deur heeft gedaan, zodat de organisatie het volgend jaar dunnetjes over kan doen.

“You can’t always get what you want”, zingt nog na in mijn hoofd als ik naar huis fiets. “But if you try sometimes, youmight find, you’ll get what you need”. En zo is het. Dit had ik nodig. Verrassend leuke middag met Gluren bij de buren. En het allerleukst zijn dan toch weer mijn eigen buren. Waar ik na afloop mag aanschuiven aan de zelfgemaakte erwtensoep ter afsluiting van een kinderfeestje. En waar een andere buuf mij overhaalt om die avond nog een rondje Vinex te wandelen. En die tijdens die wandeling in de regen, luisterend naar mijn beschrijving van deze middag, direct besluit dat ze volgend jaar met me mee gaat.

Ingrid Koppelaar

8 gedachten over “Blog: Gluren bij de buren in Leidsche Rijn”

  1. Geweldige ervaring !! Goede sfeer !! En complimenten voor het schrijven van jou bloq ingrid. Bedankt namens its 2AM

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven