Column: Prettig in de omgang

“Jannes, je staat vreselijk in de weg. En mama wil opschieten. En ik kan er niet bij. Ga weg. Nu.” Een blond kereltje staat hulpeloos ingeklemd tussen zusjelief, de kassa en het boodschappenkarretje. Jannes kijkt met dodende blikken naar het meisje in de groene jas, maar zij doet alsof ze niets ziet en gaat onverstoorbaar door met de aangeslagen boodschappen in haar tas te stoppen. “Jannes, je bent heel vervelend. En mama is boos op je. En ik ook. Dus, je begrijp het wel, Jannes, je bent een nietsnut.” Een vrouw, blijkbaar mama, is bezig met de laatste handelingen van de geldtransactie. Uit de overvolle winkel dendert een niet te stuiten doorlopend geroezemoes, een muur van geluid, ze hoort de misprijzende woorden van het meisje niet.

Zichtbaar vrolijk gestemd laveert ze Jannes en de blonde haai de winkel uit. Nu mama in het gehoorveld van haar kibbelende kroost is, is het meisje ineens poeslief. “Zullen we vanmiddag op de Playstation?” vraagt ze, terwijl ze Jannes een ferme maar haast onzichtbare trap tegen zijn kinderkuiten geeft. “Au!” roept hij uit en
grijpt naar zijn benen. Moeder kijkt verbaasd naar haar zoontje en ziet dat hij onderuit gaat. “Struikel je nou alweer? Kijk nou toch uit waar je loopt!” Jannes houdt zich groot, raapt zichzelf weer op en loopt met snelle tred naar buiten. “Jannes is wel onhandig he, mama?” concludeert het meisje quasi-onschuldig en loopt hand in hand met mama achter het jochie aan.

Bij de fietsen aangekomen heeft Jannes de grootste moeite om de zware boodschappen in de fietstassen te tillen. “Laat mij dat maar doen, dat lukt je nooit!” zegt de blonde piranha en tilt in een soepele beweging
de last op het bagagerek. “Pak jij je fiets maar, Fien, dan gaan we naar huis” zegt de moeder en iets te overdreven lief antwoordt ze: “Da’s goed, mama, dat zal ik doen!”

Maar dan merken mama en dochterlief dat de fietssleutel nog in het slot steekt. Geschrokken kijkt Fien op naar mama. “Heb je nou wéér je fiets niet op slot gezet? Hoe vaak moet ik je nog waarschuwen! Je krijgt echt geen nieuwe als deze gestolen is, hoor je? Geen nieuwe! Naar huis, nu!” Woest draait ze zich om en zonder naar haar dochter te kijken peddelt ze weg.

Met een klein glimlachje draait het kereltje zijn gezicht naar het meisje. Maar zij doet alsof ze niets ziet en fietst met een rood gezicht onverstoorbaar achter mama aan.

Bas Dekkers