Blog: We Zijn Er al lanterfantend

Maandag 3 februari gingen Hedi en ik struinend, al lanterfantend, door de buurt wandelen met een vooropgezet plan. We gingen op zoek naar een drummer, een karaoke- en een Elvis fan. Ik merkte aan Hedi dat zij dit heel erg spannend vond. Misschien lag het aan de vorm van de dag, maar ze leek moeite te hebben goed uit haar woorden te komen. En zij vond het lastig om aan te bellen. Toch deed ze het wel, eerst nog weifelend maar daarna zeer resoluut. Het praten ging niet vanzelf en ik moest bijspringen daar waar nodig.

Het was een mooie test natuurlijk. Hoe zou Hedi zich redden in deze situatie. Een test van zelfredzaamheid was het namelijk wel. Maar tevens ook een uitstekende proef op de som hoe gastvrij de buren zijn. En dat laatste verschilde vreemd genoeg per hof. Bij het eerste hof waren veel alleraardigste vrouwen die ons hartelijk te woord stonden. Een van hen vroeg ons zelfs naar binnen te komen om rustig te praten. Dit vond Hedi niet nodig. Helaas kon geen van hen ons verder helpen, maar ik merkte aan Hedi dat het haar toch wel goed deed.

Het volgende hof was vreemd genoeg niet zo bijzonder hartelijk. Deuren die op een kier gingen en dan mensen die heel kortaf deden. In ieder geval was het opvallend dat mensen die niet van Nederlandse afkomst waren het moeilijk vonden om hartelijk te zijn. Wellicht een reactie op hun frustratie zich niet welkom te voelen in de Nederlandse gemeenschap. In ieder geval vonden Hedi en ik dat deze mensen wel een beetje vrolijker mochten zijn.

Uiteindelijk kwamen we bij een deur uit waar een vrouw ook heel hartelijk tegen ons was. Zij kenden dan geen drummer, maar haar man was wel lid van een band. Ook vertelde zij ons dat er een Elvis winkel was die toevalligerwijs bij Hedi haar moeder om de hoek is. Wellicht dat Hedi er vaker is geweest en dat haar interesse voor Elvis hier uit voortkomt, dacht ik zo. Maar volgens Hedi was dit niet het geval en kende ze het niet.

We gingen door met onze zoektocht en tot mijn verbazing zag ik ineens een naambordje met Elvis erop. Dit kon geen toeval zijn en we belden dan ook aan. Een oudere man deed de deur open. Hij had een vetkuif en bakkebaarden. Hij was duidelijk van de oude stempel, want hij ging er van uit dat Hedi niet zoveel kon. Hij zei ook geen tijd te hebben om geïnterviewd te worden. Hij had het tamelijk druk. Toch had hij ook goed nieuws voor ons. Hij had nog wel een paar spullen over Elvis die hij best kwijt kon. Een grote poster en een mooi boek over de King. Hedi was apetrots en ook al wou de man geen interview doen, en hadden we ook geen karaokefan of drummer gevonden, was het een goede dag.