Blog: En dan blog wat! Hoe het begon

Net als ieder prinsesje, hoor ik eigenlijk in een kasteel natuurlijk. Nu woon ik in een twee-onder-éénkap woning in Leidsche Rijn. Second best zullen we maar zeggen. Soms vraag ik me af hoe ik er eigenlijk ook al weer terecht ben gekomen…

Als begin 20-er zat ik op de bank in Zuilen nog bij te komen van het feit dat ik nu een echt grote mensen leven leidde. Een leven met mijn lief, een koopwoning , een bescheiden studieschuld en een leaseauto. Ik dacht dat ik wel even tijd nodig had om bij te komen van die grote stappen. Manlief echter, altijd met vooruitziende blik, kwam op een dag thuis met brochures van een nieuwbouwproject in Leidsche Rijn. Ik geloof dat het voor mij zo ongeveer de eerste keer was dat ik van Leidsche Rijn hoorde, maar hij had, vrijblijvend, al een optie genomen op één van de kavels. Hij zag er geen enkel probleem in om een huis te gaan kopen dat alleen nog op papier bestond, op een plek die op dat moment nog huisvesting bood aan koeien, hazen en fazanten. Hij is ook echt veel beter in die dingen dan ik. Ik vind zulke stappen eng. En persoonlijk heb ik al moeite met een beetje bouwbeschrijving van Lego, laat staan van een serieus huis. Groot was dan ook zijn hilariteit toen we op een zondagmiddag samen op de fundering van ons-huis-in-aanbouw stonden en ik enigszins naïef vroeg waar het huis van de buren dan zou komen. “Eh, dit wordt het huis van ons èn van de buren, schat!”

Want het huis werd gekocht, en het papieren huis werd van steen en dakpannen, en vele zondagen volgden waarop we de bouw volgden. Uiteindelijk zaten we voor de 2e keer in 3 jaar bij de notaris voor een overdracht, en mochten we de sleutels in ontvangst nemen. En met ons natuurlijk ook de rest van de straat. De sfeer die er die eerste weken heerste vergelijk ik altijd met het campinggevoel, al was de periode van klussen, verven en verhuizen wel vermoeiender. Maar iedereen was opgetogen en stond open voor een praatje bij de overvolle containers met klusresten. Waar zich later de gelederen sloten, liep je nu nog zo maar bij elkaar binnen om nieuwe keukens, vloeren, badkamers en zelfs slaapkamers te bewonderen.

Een paar nieuwe buurvrouwen waren zwanger. Sommigen zelfs van een tweeling. Stoer vond ik dat. Wij mochten dat namelijk nog even niet van onze hypotheekadviseur, een kind. Laat staan 2. Het was maar goed ook. Ik had echt nog even tijd nodig. Tijd om bij te komen van het feit dat ik nu toch echt woonde in een bijna-paleis. En om heel veel moed te verzamelen voor de volgende, toen nog angstaanjagende, schreden in mijn leven als groot mens….