Het zoeken van geschikte kandidaten voor een interview door Hedi valt niet mee. Ook maandag 10 februari kwam ik aan op de Slingerraklaan om vast te stellen dat ik eigenlijk geen plan had. Gelukkig was het een mooie dag. Je zou haast zeggen dat het een lente dag was. Hedi moest even zeggen dat ze weg ging. De leiding vroeg wat we gingen doen en ik zei dat we even een stukje gingen wandelen. Het leek mij namelijk wel leuk om eens de Meern in te wandelen.
We gingen op pad en Hedi leek een stuk beter in vorm dan de week ervoor. We liepen langs het water over de Zandweg. Hedi wees een kerk aan en zei: “Daar is de kerk waar we vaak naar toe gaan.” Ik vroeg hoe ze daar dan kwam en zij vertelde mij dat ze dan met de leiding er naar toe wandelde. Vanaf waar we liepen zag ik alleen een kerktoren. Maar ik dacht bij mijzelf dan lopen we daar toch naar toe. Ik was wel benieuwd naar die kerk. Ik genoot van het weer en van de wandeling en Hedi leek zich ook zeer op haar gemak te zijn.
Eenmaal bij de kerk aangekomen bleek er alleen een administratief medewerker aanwezig. Deze man had het te druk om wat vragen te beantwoorden. Gelukkig was er nog een kerktoren in de buurt. We besloten daar maar eens een kijkje te nemen. Het bleek een katholieke kerk te zijn. De voordeur was dicht, maar de kapel was via een zijdeur te bereiken. En daar stonden we voor een Maria altaar en Hedi vond het allemaal heel mooi. Ze vroeg of ze mocht bidden en vroeg mij hoe ze dat dan het beste kon doen. Ik vertelde haar dat ik dacht dat God zich niet zo druk maakt om wat je zegt maar meer wat je bedoelt. Wat je hart zegt en niet wat je hoofd zegt.
Hedi wou ook graag een kaarsje aansteken. Ik had helaas geen geld bij mij. Eigenlijk wou Hedi de grote Mariakaars aansteken, maar ik zei pak maar een waxinelichtje en dan heeft de kerk die halve euro van ons te goed. Het kaarsje ging aan en na een moment van rust vol simpele pure devotie besloot ik dat we maar eens moesten gaan. Toch wou Hedi ook even een bericht achterlaten in het gastenboek. Ik zei dat ze dat vooral moest doen. Ik werd net op dat moment gebeld en besloot naar buiten te gaan om op te nemen. Het bleek Janine Haars te zijn, agente van dienst van de wijk waar Hedi in woont. Ze belde voor het interview dat we af zouden gaan nemen. We maakte een afspraak en daarna ging ik weer de kerk in.
In de kapel stond Hedi op mij te wachten bij het gastenboek. Ze liet haar tekst zien en we besloten weer naar buiten toe te gaan. Toch bleef Hedi bleef nog even staan om de majestueuze kerk van binnen te aanschouwen. Ze leek heel er ontroert door. Ik vroeg haar dan ook op de weg terug of ze ooit in de Dom was geweest. Daar was ze nog nooit geweest zei ze, maar dat leek haar ook heel mooi. We liepen om de kerk heen en struinde kort over de begraafplaats. We vonden een door weg en ineens stonden we naast de plek waar Hedi dansles krijgt. Toen vond ik het wel goed geweest en we gingen terug. Maar na een kort stuk gewandeld te hebben wou ze toch de regiotaxi bellen. Ik zocht op hoe ver we nog moesten en bleef vasthouden aan het feit dat het niet zo ver lopen was.
Terug op de Slingeraklaan was Hedi wel moe. Maar ze was ook trots op zichzelf dat ze dat hele stuk van zo een drie kilometer had gewandeld. Uiteindelijk zijn we een uur op stap geweest. Ik besloot maar weer richting Amsterdam te gaan. Er was dan geen plan aanwezig, maar we zijn uiteindelijk toch mooi langs twee kerken gelopen.
Kees Timmers liked this on Facebook.
Ingrid Koppelaar liked this on Facebook.