Column: Wiskunde

Al eerder heb ik het geschreven: overlast is van alle tijden. Ik denk dat, zolang wij verschillen van elkaar, overlast altijd zal blijven bestaan. Om overlast te hebben zijn er twee dingen nodig: een bron van overlast en een persoon die overlast ondervindt. Als één van deze twee elementen wegvalt, is er geen overlast. Volgens mij is het zo simpel.

Uit het recente nieuws: de Utrechtse gemeenteraad wil zaken sluiten in een bepaald gebied als er sprake is van (veel) overlast voor omwonenden. Toen ik zelf in de binnenstad woonde, een aantal jaren geleden, woonde ik in een straat met vele kroegen, maar de overlast viel mee. Vond ik. Pas toen er iemand bleef slapen, die geen oog dicht deed van de herrie buiten, had ik niemand horen klagen. Ook mijn buren niet. Ik was het gewend.

Maar toen ik er net woonde, was in een café in de straat het hoofdkantoor gevestigd van de UIT-dagen, de introductiedagen van nieuwe studenten die in de stad komen studeren. Die week had ikzelf geen oog dichtgedaan. Honderden jongeren, soms aangeschoten en niet in staat rechtuit te lopen, bevolkten de straat. Het heeft de gemeente een ruime tijd gekost de rotzooi op te ruimen. En ik was bang dat elk jaar datzelfde café als hoofdkwartier zou dienen.

Toch hield ik hoop. De UIT-dagen duren maar een paar dagen, eens per jaar. Dus waar maakte ik me druk om? Nu, jaren later, heb ik nog steeds diezelfde mening: is de overlast op een één of andere manier weg te relativeren? Of te omzeilen? Is er überhaupt iets tegen te doen? Doe dat dan. Of zeur niet.

Bas Dekkers