Blog: En dan Blog wat: Lachen zonder ondertiteling

Lieve Leidsche Rijner, waar was u op donderdagavond 20 februari? Waarschijnlijk niet bij de English Comedy Night in theater Vleuterweide. Want dan had ik het nog wel geweten, denk ik. Het was namelijk niet heel erg druk. Jammer, want ik was er wel! Maar leuker nog: er waren deze keer stand up comedians vanuit de hele wereld! Nou ja, Duitsland (ja echt, het bestaat!), UK, Australië en USA.

Nu was het voor mij niet zo moeilijk om te gaan. Want ik was niet op wintersport of in een bungalowpark deze voorjaarsvakantie. De Olympische Spelen volgde ik zijdelings, dus kon ik wel een avondje missen. Maar wat het helemaal erg makkelijk maakte, was dat ik voor de 2e keer op rij kaartjes had gewonnen! Hoeveel geluk kun je hebben?! Daarbij ben ik sinds ik “lachen op een donderdagavond” schreef, ook echt wel een beetje fan van onze eigen maandelijkse comedynight. Voordat ik het wist, was ik dankzij die avond blogger en wannabe-Vinex reporter!

Maar was deze Comedynight dan leuk genoeg om wéér een stukje over te schrijven? Ja zeker wel. Hij was namelijk heel anders dan de vorige: in het Engels deze keer! Daar moesten wij in “Vloiterwheide” wel even aan wennen, zo zonder ondertiteling. Als publiek werden we sowieso wel op onze beperkingen gewezen, omdat we al snel door de mand vielen toen bleek dat onze culturele kennis wel ver genoeg reikte om Bob de Bouwer te herkennen, maar we even niet wisten dat het 7 jaar geleden Mozartjaar was. Dat hadden we moeten weten, want we zaten nota bene in het Johan Sebastiaan Amadeus college, zo kregen we nog even te horen. Dat we niet wisten dat Mozart ook romans heeft geschreven, werd ons vergeven. Niemand weet dat namelijk, omdat het hele slechte waren. Net als 50 tinten grijs. Op de een of andere manier had ik daar helemaal overheen gelezen, maar geïllustreerd werd nog even dat de beschrijvingen in deze boeken toch echt geen literaire hoogstandjes zijn. En natuurlijk werden wij Nederlanders gewezen op de eigenaardigheden van ons land en onze taal. Zo is het eigenlijk wel heel verwonderlijk dat wij het over “half 8 hebben”. Een Engelsman, die gewend is aan “seven thirty” kan dit maar zo verkeerd opvatten en om 4 uur op komen draven. Want de helft van 8 is ten slotte 4. Maar er was ook waardering voor ons land. De Lidl-winkels zijn mooi hier, waardoor wij niet bekend zijn met “the walk of shame” (dat is na het boodschappen doen met een Lidl-tas in elke hand naar huis lopen). En waar een Australiër na 5 dagen rijden uitstapt en alles nog steeds even Australisch klinkt, heb je bij ons na 5 minuten rijden al dat je een compleet ander dialect en andere gewoontes aantreft. Kijk, dat is nou een mooi voorbeeld van overbevolking omdenken. En zo werd het een leerzame avond, en kregen we bijvoorbeeld te horen dat kingsize bedden onsympathiek zijn, i-phones als wekker onhandig, en dat dè oplossing voor overmatig drankgebruik en dientengevolge wakker worden op een koude vloer helemaal niet zo ingewikkeld is: vloerverwarming! Voor mijn slappe lach zorgde deze keer Duitser Otto, met grootse onzin en dito mimiek, en de bijzondere gave om 5 pingpongballen in zijn mond te laten verdwijnen. Het leukst vond ik de Nederlandse MC die dankzij zijn 5 jarige studie prachtig “queens English” sprak, maar die wel een beetje pech had met zijn naam: Jurg wordt in het Engels namelijk “Jerk”. Ja dan heb je de eerste grap al te pakken. Hij verstaat de kunst van stand-up comedy, namelijk de interactie aan gaan met het publiek en snel en scherp inspelen op wat zij naar voren brengen.

En daarmee kom ik op de echte helden van deze avond: Leidsche Rijners die, niet allemaal geheel vrijwillig, op de eerste rij zijn gaan zitten! Zo was daar Ivo, die de taak kreeg om het applaus in te zetten en Thuiskapster Bianca, die geen “padoozles” knipt en die de term “Nieuw Utrecht” heeft geïntroduceerd, en die even de illusie wekte dat wij in koeien wonen hier in plaats van huizen. Maar ook Twart die “in” een webwinkel werkt. Dat is natuurlijk al een prestatie op zich, maar stelt u zich de reis van zijn ontbijttafel naar zijn webwinkel eens voor elke ochtend. En naast een bootcamporganisatrice , een verkoopster van grintstenen vloeren en iemand die “just at the office” werkt, kon ook de net werkloos geworden medewerkster van een glasbedrijf rekenen op grappen van de MC, en sympathie van het publiek. En niet te vergeten: mijn bewondering.
Maar Lieve Leidsche Rijners, laat je vooral niet afschrikken; De zaal is groot genoeg, er is maar 1 eerste rij! Met hoe meer jullie komen, hoe groter de kans dat je op 1 van de andere rijen belandt! Dus zet het in je agenda: elke derde donderdag van de maand, Comedynight in theater Vleuterweide!

Ingrid Koppelaar