Blog: Ode aan Bart

Er is een man in Leidsche Rijn met wie ik elke dinsdagavond een afspraak heb. We ontmoeten elkaar ergens achteraf. Hij laat me dingen doen die ik voor onmogelijk had gehouden. Hij haalt ongekende krachten bij mij naar boven. Hij laat mijn hart sneller kloppen. Als hij klaar met me is, gloei ik nog helemaal na en voel ik elke spier in mijn lijf.

Ik kende hem al van het schoolplein. Het is een man met een imposant uiterlijk. Karakteristieke kale kop, gespierd lijf en tattoos. Niet direct mijn type. Misschien zou ik normaal gesproken wel even een stukje om lopen als ik hem tegen kwam. Zeker als hij zijn ietwat agressief uitziende hond bij zich heeft. Maar zoals zo vaak met dat soort mannen, blijken ze in het echt eigenlijk best zachtaardig en warm te zijn. De vonk sloeg al een beetje over toen ik naast hem in de bus zat bij een klassenuitje van onze kinderen. Hij stal definitief mijn hart toen hij zei dat hij gewoon bijna een beetje bang werd van de juf. Ik vond haar namelijk ook nogal een heks.

Ik heb nog wel een tijd om hem heen gedraaid voordat ik de knoop door hakte en er voor uit kwam dat ik hem vaker wilde zien. Er was een milde midlifecrisis voor nodig om te besluiten dat ik mezelf en mijn eigen behoeftes best vaker voorop mocht stellen. En zo kwamen we tot onze afspraken. Hij is er zelf ook heel enthousiast over. Vaak stuurt hij van te voren al opzwepende berichten, met de belofte dat het geweldig gaat worden deze keer. En achteraf laat hij met heel veel uitroeptekens weten dat hij er van genoten heeft, en dat hij respect voor me heeft.

Hij is eigenlijk de enige man in mijn leven, buiten mijn Lief om, waar ik voor ga liggen als hij me gebiedt dat te doen. En het is ook de enige andere man in mijn leven van wie mijn Lief dat gewoon accepteert. Sterker nog, als ze elkaar later in de week tegen komen, dan hebben ze het gewoon over mij. Over hoe ik was en over hoe ik het beste aangepakt kan worden. En ook over hoe de uitwerking van ons rendez-vous was. Of mijn Lief nog wel wat aan me had de rest van de week. Zijn vrouw ken ik ook. Zij heeft er geen problemen mee dat ik die dingen met haar man doe. Hij schijnt ook gewoon over mij te vertellen thuis.
Het blijft niet bij liggen, ik doe nog veel meer van wat hij vraagt: Ik kruip, duik, duw, trek, spring en werk me in het zweet. En als ik wil stoppen, schreeuwt hij dat ik door moet gaan. En ik doe dat dan gewoon, heb er niet eens problemen mee dat ik over mijn grenzen ga. Dat doe je alleen als je er iets voor terug krijgt. En dat is een feit. Ik leer ontzettend veel van Bart. Hij geeft me conditie en spieren met zijn, soms bootcampachtige, trainingen. Maar daarnaast maakt hij dat ik me weerbaar voel. Bart geeft namelijk Fit to Fight lessen (fitness gecombineerd met zelfverdedigingstechnieken). En hij leert me o.a. Krav Maga. Een vorm van zelfverdediging die zijn oorsprong vindt in Hongarije en Israël, en in verschillende landen gebruikt wordt door militairen en politie. Een no-nonsense manier om je snel en effectief te verdedigen. Gebruik makend van natuurlijke reflexen en realistische situaties. Bart leert je dat je soms maar één kans hebt, en hoe je die optimaal kunt benutten. Hij roept dat je je nagels mag gebruiken, en ogen mag uitkrabben. En hij leert me dat dat niet zielig is als iemand je aanvalt en probeert te wurgen. Bovendien zetten ze die ogen er in het ziekenhuis wel weer in, zegt Bart. Het klinkt misschien een beetje agressief, maar het plezier staat bij trainingen voorop. En het is bevrijdend om te weten dat je niet persé overgeleverd hoeft te zijn aan je aanvaller.

Echt hoor, het is dat je er niet aan moet denken en er niet mee mag spotten, maar als je een paar keer bij Bart geweest bent, zou je bijna hopen dat je een keer aangevallen wordt in een donker steegje en eens helemaal los mag gaan… Het is zoals hij zegt: “je kunt ook niets doen, maar dan moet je ook niet zeiken”. Tot dinsdag Bart Boekhout!

Ingrid Koppelaar

(nieuwsgierig geworden? Kijk eens op bb-selfdefense.nl. Bart is ook heel goed met kinderen!)