Daar stonden ze dan als volleerde hangjeugd: de lanterfanters waren er klaar voor. Onze eerste redactieraad was eigenlijk geen raad, maar een beproeving in het prikkelen van de zintuigen. We hadden een aantal opdrachten voor de lanterfanters zodat zij hun nieuwsgierigheid zouden tonen. Daarvoor gingen wij op stap als clochards met knapzak en al. Evi ging samen met Olaf, John en Ricardo op stap. Terwijl ik samen met mijn grote vriendin Hedi en topper Hesdi op stap was. Hedi en Hesdi dat klinkt in ieder geval al heel goed in de oren.
Hedi, Hesdi en ik gingen op stap en liepen het Ab Harrewijnplein af. Al gauw zag Hesdi twee zwanen, en aangezien het de opdracht was dieren te zoeken en deze op de foto te krijgen, liepen we gauw die kant op. Hedi was de fotografe, helaas was het niet haar beste dag. Ze had een fikse verkoudheid in combinatie met hooikoorts. Na wat overtuigende woorden besloot ze toch maar de foto te nemen. Toevallig liep er net een eend met jong langs en ook deze twee werden vereeuwigd op de foto. We liepen verder tot we onder een boom in bloesem stonden. Hedi had dus last van hooikoorts, maar Hesdi rook de bloesem wel. Ik probeerde uit te leggen waarom we dit deden. Als journalist moet je vertrouwen op zintuigelijke ervaringen. Ik vroeg daarom ook of Hedi haar ogen kon sluiten en mij vervolgens kon vertellen wat ze hoorde. Eerst bleef ze met haar ogen open om zich heen kijken en vertelde mij wat ze zag en dat hoorde ze ook. Zoals een langsfietsend meisje. Maar ik zei tegen haar dat ze haar ogen dicht moest doen en dan mij vertellen wat ze hoorde. Uiteindelijk deed ze het en hoewel ze begon met de woorden: Ik weet het niet, iets waar ik mijn schouders voorop haal aangezien dat ze dit altijd eerst zegt, wist ze toch een aantal dingen te noemen.
Een andere opdracht was het vinden van een voorwerp die een verhaal zou kunnen vertellen. En warempel we vonden zowaar een meisjesfiets tegen een lantaarnpaal zonder slot. Daar moet natuurlijk een verhaal achter zitten. Ik vroeg het aan Hedi, want het was de opdracht het verhaal te verzinnen. En langzamerhand na wat touwtrekken wist ze een verhaal te verzinnen. Het verhaal sprak over een meisje dat aan het fietsen was, maar haar stuur was stuk. Hierop besloot ze met de fiets aan de kant te gaan staan, maar viel daarop in de sloot. Gelukkig was er een vrouw in een elektrische rolstoel die haar met een stok uit het water viste. Eenmaal uit het water vroeg het meisje of zij mocht bellen naar haar moeder. Dat kon en dat deed het meisje dan ook. Als dank voor de goede daden van de vrouw hielp het meisje de oude vrouw door haar rolstoel een duw te geven. Deze was namelijk uitgevallen en moest even aangeduwd worden. Ondertussen had de geschrokken moeder van het meisje de politie gebeld. En deze stond niet veel later met de politiewagen voor de neus van het meisje. De politie kon het meisje wel naar huis brengen, maar de fiets kon niet mee. En zodoende staat de fiets er nu moederziel alleen. Een mooi verhaal en ik kon mij zelf het hele voorval goed voor de geest halen.
Hesdi zei ineens dat we terug moesten. Hij zou door een busje worden opgehaald en die kon hij niet missen. We besloten via een andere weg terug te lopen. Onderweg kwamen we helaas niets boeiends meer tegen. Toen we samen met Hesdi terug waren bij de Hoge Weide zei ik tegen Hedi dat we nog even verder gingen. We liepen terug richting Groenedijk en daar kwamen wij de andere lanterfanters tegen. Die hadden blijkbaar een gezellig half uur gehad, waarbij John en Olaf zich als rebelse oudere jeugd hadden opgesteld. Ze hadden flierefluitend een wijsje bedacht die ze samen floten en waarbij ze op het eind hun kunstgebit los maakte en ermee gingen klapperen. Het was allemaal een dolle boel geweest.
Terug op het Ab Harrewijnplein begon het te regenen. We moesten nog een aantal zaken kort sluiten en besloten richting het Buurtteam te lopen dat sinds kort onder Remake bevind. Helaas waren ze iets te verrast door onze komst. Gelukkig was het geen probleem om even een bakje koffie of thee te doen bij Remake. Daar kwam van afspraken ook weinig terecht, maar we vonden wel even de tijd om Joop een van de begeleiders van Remake een aantal vragen te stellen. Waarbij John alle antwoorden met een keurig handschrift op tekenden. Niet het hele verhaal maar de kernpunten. Een geboren journalist dat mag duidelijk zijn. In de volgende weken zullen we een aantal plekken bezoeken en daar artikelen over schrijven. Interviews, reportage´s en opiniestukken zullen onze krant vullen. En hopelijk ligt de krant over een aantal weken vers op de deurmat in woningen in Leidsche Rijn.