Als journalist moet je dingen uitzoeken, onderzoek doen. Feiten checken. Hoor- en wederhoor plegen. Observeren. Praten met mensen. En soms moet je verder denken dan je eigen denkraam groot is.
Toen ik in een winkel een artikel stond te bekijken, viel me het uiterlijk van een punkermeisje op. Door haar oren veiligheidsspelden en ringetjes. Op haar hoofd een gele hanenkam, met een dikke, olijke kabouter uitgeschoren boven haar oren. Het meisje zelf was nogal klein van stuk. Maar wat me nog meer opviel waren de reacties van twee dames die met hun rug naar het meisje toestonden, nog geen halve meter van haar vandaan. “Hé, hebbie dat gezien? Wat een monster! Het zal je kind maar weze, dat haar ouders dat goed vinden. Belachelijk! Hoe oud is ze nou helemaal? Zeventien? Met zo’n raar kinds ding boven d’r oren? Echt niet, dan is ze hooguit veertien. En dan die kleding! Ongelooflijk!” Het meisje hoorde het gewauwel, en zei: “Dames, deze VOLWASSEN vrouw zou graag even passeren, ik wens niet langer veroordeeld te worden over MIJN keuzes. Daarbij: Een kabouter zegt niets over mijn leeftijd. Een prettige middag verder. ”
“Nou zeg…” zei de één. “Nou ja zeg!” zei de ander.