Column: Spuitgast

In de donkere krochten van het grijze beton van Hoog Catharijne hangt een penetrante urinelucht. ’s Avonds loop je alleen, met die lucht als onaangename metgezel. Achter elke paal, in elke donkere nis, staat een drugsgebruiker. Tenminste, dat gevoel hebben velen die er komen. Dat je elk moment besprongen kan worden door een schuimbekkende gek met grote, bloeddoorlopen ogen, vieze nagels en een spuit in de hand.

Ik kom er elke dag langs, al jaren. Overdag, dan. Nu de stad drastisch aan het veranderen is, zal, denk ik, het fenomeen niet verdwijnen. Hoe de gemeente ook haar best doet, drugs en drugsgebruikers zullen er altijd zijn. Verjagen kan je niet, het duikt dan wel ergens anders op. Verbieden kan je niet, dan gebeurt het illegaal.

Drugsgebruik trekt toeristen aan. Denk dan niet aan een dikke man, gehesen in Hawaii-shirt, fototoestel om de nek en vissershoedje op, maar aan iemand die van ver komt om een wietje te roken, een spuitje te pakken of een pilletje te nemen. Gezellig, toch? Ik denk persoonlijk: zolang ze mij niet lastig vallen (en waarom zouden ze?) en ik niet zelf die rotzooi hoef te nemen (waarom zou ik?) heb ik er geen last van.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven