Column: Blaffen en blazen

De zon ging langzaam onder. Een rode gloed aan de horizon kondigde de avond aan. Het parkbankje waar ik op zat voelde lekker, de warmte van de zomerdag straalde van het hout. In de verte kweelden wat vogeltjes, een witte gans waggelde naar de waterkant. De wind ruiste zachtjes door de bomen.

In de struiken klonk geritsel. Een bruine hond sprong op tussen de takken. Hij rende naar het water en hield stil bij de kant. Hij blafte naar de gans, die onverstoorbaar rondjes zwom maar de hond nauwlettend in de gaten hield. Aan de overkant van het water sprong de gans eruit, en waggelde verder. Geen rekening gehouden met de hond, die om het plasje heen rende en naar de gans snelde. Ze kregen ruzie: de gans blies hard naar de hond, de hond blafte onophoudelijk. Een man, uit het niets opgedoken, schreeuwde: “Bennie, kom hier! Hier komen! HIER!” Er ontstond een patstelling: er werd geblazen, geblaft, geblèrd, maar er gebeurde verder niets. Vogels waren al opgestegen, konijnen sprintten in de verte weg. Andere mensen kwamen aangelopen: “Haal die hond terug! Pak ‘m dan! Anders doe ik ’t!”

Weg idylle. Ik reed maar naar huis. Daar was het rustig.

Bas Dekkers

2 gedachten over “Column: Blaffen en blazen”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven