Blog: Lanterfanters pitchen op zorgverslimmingsavond

Actieve bewoner van Leidsche Rijn Marco Redeman had woensdagavond een speciale avond georganiseerd omtrent zorg vernieuwende concepten. Hij had de avond tot zorgverslimmingsavond omgedoopt. Plaats van dienst was het Sint Antonius Ziekenhuis in Leidsche Rijn. Wij waren ook van de partij om de filosofie uit te dragen van het lanterfanten. De avond was in twee delen gesneden. Eerst werden er een tiental pitches gegeven waarin men hun plannen dan wel ideeën aan het publiek konden voorleggen. Vervolgens kon er ergens anders bij de mensen die hadden gepitched verdere informatie worden ingewonnen.

We waren er vroeg bij, want we namen dit uiterst serieus. Evelien had zich goed voorbereid met tekst en zij liet Paula, die ons kwam helpen, en mij met bordjes naast haar staan. Deze bordjes fungeerde als visuele prikkel. Ze hadden een boodschap die minstens dubbel zo goed aankomt in vergelijking tot de powerpoints en monotone woorden die sommige van de andere pitches hadden. Evelien legde onze filosofie uit en ondanks dat de bordjes ook wel wat kolderieks hadden kwam de boodschap goed aan. We kregen genoeg complimenten, waaronder van een student antropologie die het idee van lanterfanten op juiste waarde leek te schatten. Ondanks de angst die Evelien had dat zij het niet goed zou doen was ze zeer bedreven bezig. Naderhand probeerde wij nog een aantal mensen te strikken om de beweging voort te zetten. Het was even wennen, omdat men eerst wou weten wat de doelstelling was. Wij legden uit dat ons doel de voortzetting van onze filosofie is. Hoe dat vorm krijgt dat vinden wij niet het allerbelangrijkste. Zolang dat hele concept van aandacht geven aan de ander maar overeind blijft. Hier konden mensen zich wel in vinden ook al zag je aan een aantal mensen dat ze dit toch wel lastig te plaatsen vonden. De zorg kenmerkt zich toch vooral als iets waar alles in hokjes en tijdframes wordt geplaatst.

Er waren een aantal pitches bij waarbij de slaap vatten niet moeilijk was. Opvallend was ook een pitch waarbij een zorginstelling vroeg om externe mensen om de leefwereld van hun cliënten te vergroten. Dit was namelijk dezelfde instelling die geen energie stak in ons project. Persoonlijk werd ik alleen geraakt door twee pitches van twee verschillende vrouwen. De eerste had een ongeluk gehad op vroege leeftijd en sindsdien is zij volledig arbeidsongeschikt. Ik ben  zelf ook volledig arbeidsongeschikt verklaart dus begreep haar verdriet. Zij riep dan ook op tot het scheppen van meer flexibele banen en eisen, want nu viel ze buiten de profielschets als zij wou solliciteren. Zij heeft nu eenmaal een aantal beperkingen die het werk bemoeilijkt. De tweede pitch was van Wikke Muller, moeder van Jip van den Enden een meervoudig gehandicapte jongen van vijf jaar oud. Hierin schetste Wikke kort de onnodig en ongenadig zware last die de politiek en de samenleving op de schouders van ouders met kinderen met een zware handicap legt. Zie riep op tot meer transparantie in de wereld van de gehandicaptenzorg. Vooral het bewerkstelligen van contact tussen de ouders stond hoog op haar agenda.

David