Blog: de kracht van kamperen

Wat beweegt mensen om een heel jaar lang hard te werken en dan in de vakantie te slapen op een camping en een luchtbed? Die vraag kwam voorbij. In vind dat een goede vraag. En hoewel ik zelf ook weer te vinden was in een kampeeroord deze zomer, heb ik niet zo maar een pasklaar antwoord.

Want laten we eerlijk zijn, in veel opzichten is het niet comfortabel, kamperen. En hebben de mensen die het creperen noemen misschien toch een beetje gelijk. De tijd dat je steeds met een toiletrol over de camping liep en grapte “ik zeg niet wat ik ga doen!!!” is wel aardig achter ons. De meeste campings hebben nu gewoon toiletpapier bij de wc’s. Maar nog steeds deel je de toiletten en douches met wildvreemden, die soms echt andere ideeën hebben over hygiëne dan jijzelf. Ik kan niet met droge ogen verkondigen dat het niet erg is, om plaats te nemen op een bril die voorverwarmd is door een andere campinggast. Dat het leuk is dat er meer ongedierte is dan je thuis gewend bent. En het is niet praktisch om met je afwasteiltje naar een kraan te moeten, waar je soms ook nog muntjes nodig hebt voor warm water. Thuis mik je het in de vaatwasser.  Handwasjes in een emmer, koffie zetten met een filter, ’s ochtends een plasemmer moeten legen, slapen op een kampeerartikel waar je toch wel wat pijn van in je rug krijgt na verloop van tijd… Het is hoe dan ook een beetje meer gedoe. En voor het voordelige hoeft het ook niet echt.  Want hoewel nog steeds goedkoper dan luxe vakantieoorden met villa’s of hotels, is kamperen booming business en tel je er ook serieus geld voor neer tegenwoordig.

Ik zal niet ontkennen dat ik waarschijnlijk ook heel goed tot mijn recht zou komen in een 5 sterren resort op een bounty eiland. En ik zal toegeven dat ik wel tot de luxe kampeerders behoor. Met elektriciteit, een koelkastje  en een Lief die zich stort op het koken met campingpannetjes en een campinggasje. Maar ik kan er van genieten. De vrijheid (wij zien wel waar we naar toe gaan en als het niet bevalt trekken we ergens anders naar toe). De hele dag met je teenslippers in het gras. De weidsheid van een camping. Dicht bij de vogels, konijnen en eekhoorns zijn. Het van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat buiten leven. Mits het lekker weer is, maar anders toch tussen de buien door met regenlaarzen en een dikke trui aan. Als het mee zit een kampvuurtje voor je tent. Kinderen die zich vermaken zonder dat dat moeite kost. Badmintonnen voor je tent (waarom doe je dat thuis ’s avonds eigenlijk niet op straat?). Het kneuterige, de gemoedelijke gezelligheid. Verrassende ontmoetingen en praatjes terwijl je je plastic servies staat af te wassen. Het besef dat je weinig spullen nodig hebt om gelukkig te zijn. Daar word ik blij en dankbaar van.

En bij thuiskomst, als de tientallen wassen klaar zijn en de rommel weer opgeruimd is, waardeer ik mijn comfort weer extra. Wat een fijne bank, wat een genot dat ik met 1 druk op de knop weer koffie heb. Wat slaapt dat bed lekker, en wat heerlijk dat die wasmachine en die vaatwasser het werk doen. Maar op mijn kast staat een potje. Met dierbare vakantievondsten. Een stokje, een paar stenen, kraaltjes die mijn jongste spruit  vond en omarmde als een schat. Ik koester ze. Ze herinneren mij aan die heerlijke weken. En aan die tijd dat niet ik, maar een vriendelijke campingmedewerker, elke dag mijn pot poetste en mijn toiletrollen aanvulde.

Ingrid Koppelaar