Blog: Verdriet

Het is donderdagavond 25 juni 2015. De eerste berichten druppelen binnen over een busongeluk in De Meern. Een traumahelikopter, een zwaar gewonde tiener. Groot is de schokgolf als blijkt dat het een 12 jarige jongen is, die het niet gered heeft, en overleden is. Op een plek die meestal vrolijk is. Voor ijssalon Zomers.  Gedachten gaan uit naar familie en naasten, omstanders, de buschauffeur. Er wordt massaal getwitterd en gefacebookt, zoals dat gaat bij dit soort dingen, en bij ons in de Vinex en omgeving al helemaal.

En zoals dat ook gaat, betrekken we het op ons zelf. “Ik was daar 10 minuten voordat het gebeurde nog” en “ik geef mijn kinderen een extra knuffel zo meteen”. En we vragen ons af wie het is. Allemaal beseffen we ons dat het ons kind had kunnen zijn. Misschien is het een klasgenoot, een neefje.  Maar eigenlijk blijkt dat het sowieso snel dichtbij komt. Een 12 jarige staat midden in het leven. En heeft heel veel connecties in een gemeenschap als de onze. Via school, clubs, familie, de buurt enz.

Er komt een mail dat het een oud-leerling van de basisschool van mijn kinderen was. En de volgende dag blijkt dat het een vriendje van een klasgenoot van zoon 1 was, en dat het zusje een vriendin is van een klasgenoot van zoon 2. Nog nooit hadden we van hem gehoord, en toch worden we allemaal geraakt.  Door het  verdriet van anderen.

Iemand vraagt mij of ik nu een blog ga schrijven over de gevaarlijke verkeerssituatie. Want naast ontreddering is er ook boosheid. We willen iets of iemand de schuld kunnen geven. Maar wat weet ik er nou helemaal van? Lag het wel aan een gevaarlijke situatie? Kinderen zijn kinderen, en als ik naar die van mij kijk doen ze soms onhandig en gevaarlijk in het verkeer. Onbevangen en kind als ze zijn. Gelukkig liep dat steeds goed af tot nu toe. Ik weet niet of dat hier gespeeld heeft. En ik weet überhaupt niet of ik er wel een blog over ga schrijven. Ik ben in dit soort situaties niet zo van het massaal delen van mijn gevoelens. Wie ben ik nou eigenlijk?  Iedereen is anders  en reageert anders op dit soort dingen. Maar ik wil niet een “kijk mij het nou eens erg vinden” de wereld in gooien. Het gaat niet om mij.

Maar schrijven is wat ik doe. Vaak ook over dingen die hier gebeuren. Ik maak mensen aan het lachen. Het is tijd voor een nieuwe blog maar ik  voel  niets lolligs opkomen. Ik schrijf over wat me bezig houdt.  Als ik iets leuk vind, me ergens over op wind, en eigenlijk ook als iets me niet los laat. En dat is wat het is. Het laat me niet los. Het komt steeds weer terug in mijn gedachten.  Vooral de familie. Hoe moet je verder? Je moet verder, want er zijn nog andere kinderen. Maar hoe? Mensen doen dat, maar wat is het moeilijk voor te stellen. Als ik dat al heb, hoe is het dan voor de betrokkenen. Hoe is het met zo’n buschauffeur? De omstanders?  Hoe is het met de kinderen?  Zoals mijn zoon zegt “die zullen hun leven lang geen bus meer kunnen zien zonder er aan te denken”.  Beroepshalve weet ik dat het kan, dat het een plek gaat krijgen, uiteindelijk. Maar gevoelsmatig lijkt me dat voor de betrokkenen wel heel ver weg nu.

Ik wil iets doen, maar ik weet niet wat. Ik wil een bloem gaan leggen en een ijsje gaan eten. Maar ik wil die plek ook vermijden, laf als ik ben. Dus ik schrijf. En ik bedenk me dat het goed is dat het me niet los laat. Want op zondag loop ik al weer te mopperen op mijn kinderen over een futiliteit. En plopt ineens de gedachte op dat er binnen een straal van een paar kilometer  een moeder is die er alles voor over zou hebben om haar kind nu vervelend te zien doen. Zoals iemand zei: “Al het andere valt in het niet”.  Ik weiger te geloven dat het ergens goed voor zal zijn. De dood van een kind is nergens goed voor.  Maar naast alle verdriet en heftige emoties  heeft het nog een ander effect. Op iets wat binnen mijn cirkel van invloed ligt. Ik ben me bewuster van mijn   prioriteiten. Van wat echt belangrijk is en waar ik dankbaar voor moet zijn. En ik probeer dat nu heel lang vast te houden. Want dat is volgens mij het enige wat ik er mee kan.

Ingrid Koppelaar