Als directeur van een welzijnsorganisatie in beweging wordt van mij regelmatig verwacht dat ik een visie heb, een mening formuleer, een idee heb of een standpunt inneem op wat zich in de samenleving en binnen onze organisatie afspeelt. En als organisatie voor buurtverbinding in Vleuten-De Meern hebben wij te maken met zo’n beetje iedere dimensie van het leven en samenleven in de wijk.
Meningen zijn belangrijke aanjagers om in actie te komen. Zij geven mede richting aan ons handelen. Dat geldt voor ieder mens.
We zitten allemaal vol met meningen: over hoe de samenleving functioneert, over wat goed is en wat fout, over elkaar en over onszelf.
Het vormen van een mening gebeurt niet geïsoleerd van de omgeving. Het is een proces dat in stand komt in wisselwerking met anderen, hoewel niet altijd bewust.
Maar het gebeurt wel dat ik “geen idee” heb over welke kant ik uit wil, wat goed zou zijn. Dat kan lastig zijn en zelfs verlammend werken. Dat leidt tot gepieker en besluiteloosheid. En als het echt erg is, tot een gevoel van “alleen staan” en hulpeloosheid. Ik wil niet klagen, maar soms vraag ik dan aan mijzelf: “En wie helpt mij nou?!”. En die uitroep, dat moment, is het moment van ommekeer en bezinning. Dan komen er andere vragen boven zoals:
Hoezo zou ik alles moeten weten? Moet ik hierover wel een mening hebben? Heb ik stiekem wel een mening, maar ben ik bang die te ventileren? En waarom dan? Voel ik me niet te verantwoordelijk? Ben ik wel degene die in actie moet komen? Wie zou ontbrekende informatie voor mij hebben? Met wie zou ik kunnen sparren? Wie zou een goed idee hebben? Wie vraag ik om eens met me mee te denken en wellicht mee te doen?
En als ik dan vervolgens contact leg met anderen; een collega, een vrijwilliger of een vriendin en vraag “Wil je even met me meedenken?” dan wordt het leven weer vrolijk en vooral ook interessant. Leer ik van anderen en komen we “samen” verder en in actie. Komen we samen verrijkt uit het gesprek, want geloof me; iedereen vindt het fijn om mee te kunnen en mogen denken.
De bewustwording van deze momenten – en de positieve ervaring van het delen van vragen en dilemma’s met anderen – is belangrijk om mij in te kunnen leven in anderen die soms ook alleen worstelen met vragen en niet weten “wat te doen”. En het versterkt mijn geloof in het belang van ons werk. Dat wij als buurtverbinders kwetsbaarheid en kracht in de wijk aan elkaar kunnen en moeten verbinden en dat we dit, vanuit onze eigen menselijkheid, op een gelijkwaardige manier kunnen doen.
Wilt u ook dat er met u wordt meegedacht? Ik houd me aanbevolen.
Nardie Eijsberg
directeur Welzaam
[email protected]