Blog: Alles komt altijd weer goed

3 december 2015 18:45  Redactie  4 reacties

Yess! Hij is er weer. Sinterklaas. Ik hou er zo van. Zo’n hoog bejaarde man die heel Nederland in zijn greep heeft weken lang. Die sfeer en de magie er om heen. Elk jaar weer die spanning. Dat het maar de vraag is of hij komt. Dat alles mis dreigt te gaan. Dat zich rampen voltrekken waardoor pakjesavond dit jaar echt niet door zal gaan. Kinderen die niet meer kunnen slapen. Huil- en stuiterbuien die zich afwisselen. En Sinterklaas zelf die uitermate stressbestendig is voor iemand van zijn leeftijd, en die iedereen tot kalmte maant met de rustgevende woorden “Alles komt altijd weer goed”.

SinterklaasIk ben zo gevoelig voor die sfeer dat mijn hart toch altijd een sprongetje maakt als ik een zwarte Piet tegen kom. Ik wil dan ook altijd gaan zwaaien. En bijna ga ik er zelf weer in geloven. Dat is makkelijk zo lang je kinderen in huis hebt die daar in mee gaan. Onze oudste viel een paar jaar geleden ergens tegen de zomer van zijn geloof. Maar toen hadden we nog zijn broertje. We zouden nog jaren vooruit kunnen.

Maar juist dit broertje begon het afgelopen najaar te twijfelen en kritische vragen te lanceren. Ik ben een kei in het recht praten wat krom lijkt als het om Sinterklaasgeheimen gaat. Natuurlijk weet niemand hoe ze dat doen, die cadeaus in schoenen stoppen in huizen zonder schoorsteen. Stel je voor dat dat bekend zou worden, dat zou even lekker zijn voor inbrekers. Weten zij het ook meteen. Nee dat weten alleen pieten en Sinterklaas en dat zul je er nooit eentje horen vertellen aan iemand. Dat mag ook niet van de politie en de koningin. (Inmiddels weten we via het Sinterklaasjournaal dat het met een steen te maken heeft, en inderdaad, die wordt dan dus gepikt). Een andere beproefde techniek is juist even wachten met antwoord geven en dan komt je kind vaak vanzelf al met een antwoord dat op zo’n moment het verhaal weer sluitend maakt.

Maar ik heb mijn grenzen. Als een kind herhaaldelijk vragen blijft stellen, of zijn eigen conclusies niet langer meer mee gaan met het verhaal maar het steeds ontkrachten, dan ga ik om. Want dan heb ik het gevoel dat ik herhaaldelijk glashard sta te liegen tegen mijn kind. En zo gebeurde het dat dit jaar, 1 week voordat alle pret los zou barsten, wij na de zoveelste twijfelactie van zijn kant, onze jongste zoon hebben ingewijd in Het Echte Grote Geheim Van Sinterklaas. Want hij wilde het ècht weten. En hij was er van overtuigd dat hij met zijn 8 jaar de verantwoordelijkheid kon dragen dit grote geheim te bewaren. Hij reageerde wat lacherig, en een beetje zenuwachtig. Maar ook wel opgelucht en ging al vrij snel over tot de orde van de dag.

Mijn lief en ik bleven verbouwereerd achter aan de keukentafel. Dat was het dan. Streep er door. Einde van een tijdperk. Het had ons overvallen. Ik was er de hele dag gewoon een beetje ziek van. Totdat mijn jongste zoon aan het eind van de dag eens even kwam delen hoe hij dit alles verwerkt had. “Het kan allemaal wel zo zijn, maar ik wil toch Sinterklaasfilms kijken, mijn schoen zetten, de Sinterklaasdoos van zolder (met boekjes en pietenkleding) en eigenlijk alles doen zoals we altijd doen”. Gelukkig. Ze hebben mijn genen. Ze houden zo van Sinterklaas, dat ze ondanks dat ze beter weten, er zo in op gaan dat ze bijna weer gaan geloven. Die magie, die verspreiden we gewoon zelf. Twee dagen later zitten mijn grote kerels samen het Sinterklaasjournaal te kijken. En het is dus waar wat Sint zegt: “Alles komt altijd weer goed”.

Ingrid Koppelaar

Lees alle blogs van Ingrid op http://ingrid.regioleidscherijn.nl

 


Advertenties:

4 reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website