Blog: Groen is gras

Het is voorjaar! Tijd voor gazononderhoud. Wie mij een beetje kent weet dat dat de afgelopen jaren best een ding is geworden. Iets in mij streeft toch naar groener gras dan bij de buren. Ik wil het graag erg groen, egaal en zonder onkruid. Dat gaat niet vanzelf.

Het komt neer op op tijd kalken, bemesten, beetje bijzaaien, onkruid verwijderen. Maar het allerbelangrijkste is beginnen met verticuteren. Ooit had ik bij een pubquiz voordeel van het feit dat ik wist wat verticuteren is: met een hark met een soort messen eraan je gazon lostrekken. Kruiwagens mos en dood gras en dergelijke komen er dan uit. Het ziet er daarna uit als een slagveld, maar zoals vaker moet het eerst erger worden voordat het beter kan worden.

Aangezien wij geen enorme oppervlaktes hebben en ook geen elektrische verticuteermachine gebeurde verticuteren bij ons steeds handmatig. Mijn Lief deed dat altijd. Het is loeizwaar werk. Maar hij kreeg een hernia, en later zelfs een dubbele. Dus het gazon raakte verwaarloosd. En ik werd daar onrustig van. Dus ik besloot dat ik het ook wel kon. En ik kon het. Alleen dacht mijn lijf daar anders over en zat ik 2 weken later bij dezelfde fysiotherapeut als mijn man. En vertelde ik dat ik aanhoudende hoofdpijn had vanuit nek, rug en schouders vanwege de hernia van mijn man. Hoofdschuddend zei ze tegen de aanwezige stagiaire: “Dat is ook geen werk voor een klein vrouwtje”. En hoewel ik soms kan gaan stuiteren bij vrouwonvriendelijke opmerkingen gaf ik haar nu gelijk.

gras

De jaren daarna was ik beter getraind en verstandiger en deed ik het verticuteren in etappes: elke dag een paar meter. En toen ik vorig jaar weer opgelucht verzuchtte dat ik klaar was, meldde een vriend dat ik natuurlijk ook zijn elektrische verticuteerapparaat had kunnen komen lenen….Wat een heerlijk vooruitzicht, dat ik volgend jaar moeiteloos deze klus zou klaren! En wat fijn dat ik vanaf toen alleen nog maar een prachtig gazon zou hebben. Me nog totaal onbewust van de stille ramp die zich zou gaan voltrekken enkele maanden later: vanuit het niets had ik ineens hele sporen dood gras in mijn verder zo groene postzegel. Het leek wel het werk van aliens. (Of ongedierte, ik ben er nooit achter gekomen. De Intratuinman en mijn Twittervolgers wisten het ook niet)

Misschien werd het tijd voor gewoon het hele zaakje er uit en frisse graszoden. Maar toen het voorjaar weer begon te kriebelen voelde ik toch ook een uitdaging om het nog één keer zelf te proberen. Een nieuwe mat aan laten rukken kon altijd nog. En mijn Lief zag het ineens ook weer zitten. Inmiddels is het gebeurd: er zijn een paar pakken graszaad en 10 zakken aarde toegevoegd aan ons vinexgeluk. En het elektrisch verticuteren ging fantastisch: mijn Lief wilde het apparaat wel eens proberen. Addertje onder het gras of kink in de kabel was dat hij met zijn bril achter een boomtakje bleef haken en deze tussen de verticuteermessen belandde. Als het niet om te huilen was dan zouden we er om gelachen hebben. Want het was wel op 1 april. Misschien moeten we ons neer leggen bij de wijsheid van één van mijn vriendinnen: Het gras bij de buren is altijd groener. Maar wordt uiteindelijk ook gewoon hooi.

Ingrid Koppelaar

2 gedachten over “Blog: Groen is gras”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven