Blog: knipperlichtrelatie

Wie mijn blog al langer volgt weet dat wij thuis een vrij traditionele rolverdeling hebben. Hoewel ik mezelf graag geëmancipeerd zou noemen en hoewel ik voor eigen inkomsten zorg, ben ik toch degene die zich met huishoudelijke zaken bemoeit, en is mijn Lief meer van het klussen, de belastingaangifte en de apparatuur. En bij uitstek ook van de auto.

Voor mij moet ie starten en lopen en mijn lief zorgt dat ie dat ook doet. Niet door zelf te gaan sleutelen, maar wel door op gezette tijden een onderhoudsbeurt af te spreken bij de garage, door de wasstraat te gaan en de (winter)banden te verwisselen.

Toch houdt verlichting zich niet altijd aan de planning van zo’n onderhoudsbeurt. En zo kon het gebeuren dat we op een avond in de auto zaten en het knipperlichtlampje op het dashboard 2 keer zo hard knipperde als normaal. Zelfs ik had door dat het niet ok was. Ik vond het wel reuze handig, dat je dan zo’n seintje krijgt via je dashboard. Want anders zou je weken lang rond kunnen rijden zonder te weten dat het niet functioneert. Geduldig legde mijn Lief me uit dat dat niet een extra ingebouwde optie was ofzo, maar dat dat gewoon met de stroomtoevoer te maken had: dat als er 1 niet werkt, de ander dubbel zo veel krijgt en dus harder gaat knipperen. Goed verhaal vond ik het.

Bij thuiskomst vroeg mijn Lief of ik even wilde kijken of het knipperlicht inderdaad kapot was en na controle antwoorde ik bevestigend. Eigenlijk deed de verlichting er om heen het ook niet. En ik registreerde het wel maar deelde het niet. Nou daar moest dus wel iets aan gedaan worden. De volgende ochtend vroeg ik of ik dan langs de garage moest die dag. In mijn zin al de ondertoon leggend dat ik het eigenlijk veeeeeeeel te druk had daarvoor. Daarbij was ik gewend dat hij naar de garage ging, en ik de was deed. Zo werkte dat al jaren. Het antwoord was dan ook passend: “Nee joh, daar heb je helemaal geen tijd voor, en ik kan dat lampje vanavond zelf wel vervangen”.

Toch voelde het niet helemaal lekker, zonder knipperlicht (en sowieso zonder licht aan die kant) te rijden. Ook niet dat kleine stukje naar de sport die woensdagmiddag. Dus ik was blij dat na het eten mijn Lief richting auto vertrok met zijn doosje reservelampjes. Na 10 minuten was hij terug. Met de conclusie dat niet alleen het knipperlicht het niet deed, maar de hele unit kapot was. Eh…ja dat wist ik toch. “Waarom zei je dat dan niet gisteren???” “Eh….omdat dat niet de vraag was?” Ik grapte nog dat ik de knipperlichtrelatie gewoon niet gelegd had, maar kreeg alleen een diepe zucht en meewarig hoofdschudden als antwoord. Ietwat gekleurd door schuldgevoel liep het schaamrood over mijn wangen naar mijn mond en floepte ik er uit “zal ik dan maar naar die garage gaan morgen?”.

Blog KnipperlichtrelatieIn de veronderstelling dat ik daar dan wel een uurtje zou kunnen gaan typen, bleek concentreren best lastig met de lucht van nieuwe auto’s in mijn neus en met andere wachtenden om me heen. Maar lang duurde het niet voordat bleek dat het probleem niet zo maar gefikst kon worden. Er was uitgebreide diagnosestelling en daarna reparatie voor nodig. Kon wel een dagje duren. Maar er stond een auto voor me klaar die ik wel mee zou kunnen nemen. Wat??? Rijden in een vreemde auto? Dat was nog verder buiten mijn comfortzone dan een garagebezoek. Maar de hele dag gaan zitten wachten is ook zo wat.

Dus ik zoefde niet veel later met een elektrische Renault Zoë het parkeerterrein af. Garagemannen achter me latend die geen idee hadden dat ik al klotsende oksels kreeg toen ik het verstelknopje van de autospiegel niet meteen kon vinden. Even kreeg ik een visioen dat als ik thuis zou zijn, ik het portier niet open zou krijgen ofzo. En de rest van de dag moest doorbrengen in die auto. Maar het viel mee. Zelfs boodschappen doen lukte en ik appte trots naar mijn Lief dat ik een nieuwe auto had uitgezocht die het goed deed op de oprit en prima voor de boodschappen was. Hij appte me een dikke duim terug. En op mijn vraag of het wel zou kunnen om naar het tuincentrum te gaan met zo’n leenauto, kwam zijn gevatte “Het is toch een groene auto???”.

Auto volgeladen met groene planten en boodschappenBraaf als ik ben, en weer geheel volgens oorspronkelijke taakverdeling, besloot ik na het tuincentrumbezoek toch maar even de stofzuiger door de achterbak te halen. Om vervolgens nonchalant de sleutels in te leveren bij de balie met een “rijdt best lekker, zo’n Zoë” . Nog net geen high-five uitwisselend met mijn nieuwe vrienden bij de garage.

Ingrid Koppelaar

 

1 gedachte over “Blog: knipperlichtrelatie”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven