Morgen rond deze tijd is het allemaal weer voorbij. Je werkt een week lang keihard toe naar een moment waar het allemaal samenkomt. Twee uur waarin even alle ogen gericht zijn op ons; de kinderen en de kunstenaars en het resultaat van een week Zomercampus.
Maar het is nog niet zo ver! Er moet nog zoooo veel gebeuren. Het is nu 20.45 en ik zit voor het eerst vandaag achter mijn computer. Ik heb net nog onze Vrijstaatcaravan het grasveld op het Berlijnplein opgereden, het startpunt voor onze Safari morgen. Maar op mijn to-do lijst staan nog steeds een heleboel niet afgevinkte zaken.
Soms duizelde het vandaag even in mijn hoofd. Je wilt op 10 plekken tegelijkertijd zijn, je wilt 20 dingen tegelijkertijd doen, er zijn 40 kinderen die je continu bevragen over alles wat er om hen heen gebeurt. We zijn hier met 50 man aan het werk om te het voor elkaar te krijgen. HET. Het wonderbaarlijke ding, vormgegeven fantasie. Iets wat blijkbaar zoveel voldoening geeft dat we ons er iedere keer weer een slag in de rondte voor werken. We willen kraken in onze voegen, we willen tot het uiterste gaan, we willen zo hard werken dat het ons gaat duizelen. Omdat we weten dat we morgen moe maar trots de eindstreep zullen halen.
Voorlopig is er alleen nog de spanning. Gaan we het halen? Krijgen we alles afgemonteerd? Krijgen we de drie biotopen ingericht? Onthouden de kinderen wanneer ze waar welke act moeten doen? En zien we niet iets essentieels over het hoofd?!
Ik kan in ieder geval mijn Safaribericht van mijn lijstje schrappen. En morgen is het allemaal voorbij.
Groeten van Daphne
