Blog: Maten en kleuren

24 augustus 2016 19:15  Redactie  Reageer

Niet zelden kom ik in jubelstemming thuis na een rondje ‘Hummeren’.
Het is niet enkel ‘de vreugde van het er even uit zijn’ dat me vrolijk maakt. Mijn geluk zit bij tijden in heel andere zaken. Ik prijs me gelukkig met alle bouwnijverheid om ons heen. Geen straat lijkt haast onopgebroken of is dat korte tijd geleden in ieder geval geweest. De grondwerkers van de glasvezel kabelaar dichten de sleuven die ze moesten graven om de bestaande bouw in Leidsche Rijn aan te sluiten op supersnel internet en waanzinnige telecom mogelijkheden.

De nieuwbouw die dicht om ons heen gepleegd wordt is vanzelfsprekend vanaf de tekentafel al voorzien van deze hoogstaande techniek.
Hoog omheind staan de casco’s klaar om te worden afgebouwd, al dan niet naar plan van de aanstaande bewoners. Vanaf de steigers schallen luid verschillende radiozenders hun hits uit alle macht tegen elkaar in. Gehelmde mannen met armen als boomstammen zo dik, werken in moordend tempo om zo snel mogelijk te kunnen voldoen aan de wensen van hen waarvoor ze aan het werk zijn. Met iedere steen die op de andere gemetseld wordt krijgt het paleisje gestalte. De gevels die secuur in elkaar gepast worden door vakkundige kraanmachinisten zijn aangevoerd op enorme diepladers, die af en aan rijden.

Op een bestelbus lees ik een oproep aan jonge lieden die zich bij het bedrijf kunnen specialiseren in het lijmen van gips en beton. ‘Lijmen’ is de trend hier en meer nog is het gebruik van ‘tie-(w)raps’ in zwang.

De mogelijkheden van deze plastic bandjes met lumineus uitgedacht systeem van weerhaken om losgaan te voorkomen, zijn schier eindeloos. Voor iedere klus lijkt er een ‘tie-(w)rap’ voor handen. Zijn er grote of kleine klussen te verrichten, iedere zichzelf respecterende “Bob-de-bouwer” heeft het kleinood op zak. De hoeveelheid waarmee men rondloopt maakt dat er niet op een ‘(w)rapje’ meer of minder wordt gelet. Als rijpe appels vallen ze op de grond, wanneer “Bob” in het heetst van zijn strijd tegen de klok de boel aan elkaar klust. Juist de bindertjes die buiten zijn gratie vallen en geen roemrucht einde tegemoet gaan om een gebouw bijeen te houden, zijn mijn kleine schatten.
Het is niet om de spilzucht tegen te gaan dat ik ze mee naar huis neem, noch dat ik ons eco-systeem het wil besparen er vijftienduizend jaar over te doen het tot compost te verwerken. Nee, het is pure hebzucht. Niets meer en niets minder. In onze schuur verberg ik ze. Ik heb ze in velerlei maten en kleuren. Als ik zou willen bouw ik een huis dat louter met ‘tie-(w)raps’ bijeen wordt gehouden.

Ik doe het niet … Ik heb andere kwaliteiten …

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Advertenties:

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Nog geen reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website