Blog: Dokter

7 oktober 2016 19:00  Redactie  Reageer

Zo nu en dan zijn er dagen die niet snel genoeg voorbij kunnen zijn. Ik geloof dat het vandaag zo’n dag is.

Met een opgeruimd gevoel, ik had van alles van me afgedroomd … , stortte ik me vanochtend op de ochtend dingen. Natuurlijk is Hummer de eerste aan wiens behoefte tot sanitaire ontspanning ik tegemoet kom. Samen ontbijten de honden, wel ieder op hun eigen plek en met hun eigen afgemeten portie, om teveel uitdijen te voorkomen. Ondertussen kegel ik mijn ontbijt banaan naar binnen, enkel en alleen omdat het voedzaam is en een degelijke bodem vormt voor de eerste pillen van vandaag.

Liever ontbijt ik niet.
Zo tegen lunchtijd is voor mij vroeg genoeg.
Ik ben ook uitermate fan van de brunch, maar dat is in een gezin praktisch niet mogelijk. Een koekje bij de koffie sla ik overigens lang niet altijd af, dus echt consequent ben ik niet.

Wanneer de koffie dampend in mijn kopje op me wacht besef ik pas dat ik zojuist ben begonnen aan een nieuwe dag. Met grote zekerheid weet ik dat ik om 9 uur bij de huisarts zal worden verwacht. Ik heb immers de afspraak hiervoor kortgeleden zelf via internet met haar gemaakt. Wat een zegen dat die mogelijkheid bestaat! Het scheelt je wachten met de telefoon aan je oor, de ergernis van het luisteren naar een muziekje dat je echt niet zelf zou hebben uitgekozen en de mededeling dat je nummer zeven in de wachtrij bent.

De kalender waarop je de dagen kunt zien waarop de dokter van je keuze er ook werkelijk is, worden voorgeschoteld in een uiterst overzichtelijk scherm. De geblokte tijdvakken zijn niet beschikbaar, dus laat ik die snel aan me voorbijgaan. De meest gewilde tijdstippen zijn inmiddels vergeven, maar op de dag van mijn keuze is meer dan genoeg te kiezen! Niet te vroeg, anders zou de dampende kop koffie er weleens bij in kunnen schieten en die is naast de ontbijt banaan onontbeerlijk om de dag te beginnen, maar ook niet te laat op de ochtend zodat ik voldoende tijd heb te brunchen.

Rond negenen is er plenty tijd voor mij, zie ik in haar digitale agenda. Tien minuten denk ik van haar tijd nodig te hebben, niet meer.
Wanneer ik mezelf in de wachtruimte van de praktijk neervlij en even een blik in de ochtendkrant werp weet ik nog niet dat het heel lang zal duren voor ik de spreekkamer zal worden binnen geroepen.

Het digitale scherm waarop de dienstdoende huisartsen, hun assistenten en tijdoverschrijding worden weergegeven staat uit. Naarmate de tijd vordert word ik kriebeliger. Geen inzicht hebben in zaken die me aangaan wekt bij mij frustratie op. Getergd meld ik me bij de twee dames achter de balie die getuige het bordje dat op hun desk staat in dienst zijn van de huisartsen en niet van de tandarts, bloedzuster of consultatie dokter.
Ik stel mijn vraag. “Op welke termijn kan ik verwachten de dokter te spreken?” De dames kijken me meewarig aan. Hun medelijden met me straalt ervan af en valt als een koude douche over me heen. Mijn arts is op vakantie … Deze hele week nog … Het systeem dat de balie juf raadpleegt bevestigd wat ze al vermoedde. Te graag wilde ik de geblokte tijdvakken laten voor wat ze waren en te gretig stortte ik me op de voorhanden zijnde favoriete tijd. Zonder op te letten welke datum het betrof.

Het wordt een zware dag …

Lees hier alle eerdere blogs van Hans Peter

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Advertenties:

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Nog geen reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website