Blog: Alle hoeken te zien krijgen

Sinds een aantal jaren gaan Mijn Lief en ik samen sporten. U weet het misschien nog wel: die krav maga van mij bij Bart. Dat is nu dus krav maga van ons. En dat is gezellig. Om daar samen naar toe te gaan en daar ieder ons ding te doen. Af en toe te knipogen naar elkaar, om daarna weer samen na te praten in de auto en de oppas af te lossen. Als we er zijn gaan we op in de groep. We hebben allebei onze eigen maatjes daar. Slechts een paar keer per jaar komt het zo uit dat we met elkaar trainen. Maar aangezien hij al met al denk ik twee keer zo groot is als ik, wordt het een soort dwergwerpen voor hem en schelden of slappe lach hikken voor mij. Bovendien vinden wij het klef en niet sociaal in een groep om als setje steeds exclusief met elkaar te trainen. Zo kon het zelfs gebeuren dat een groepsgenoot maanden heeft gedacht dat wij geen echtpaar maar collega’s waren. Totdat ze Mijn Lief in de supermarkt tegen kwam en hij zei dat hij boodschappen deed van het lijstje dat ik geschreven had.

squash

Toch of juist, is het ook belangrijk om echt samen dingen te doen. Dus toen ik opperde dat ik wel eens wilde squashen, was Mijn Lief daar ook voor te porren en regelde een baan. Maar dan ga je dus niet op in een groep. En ben je elkaars tegenstander. En dan komt de streber in mij naar boven. Stiekem had ik gehoopt dat ik zou beschikken over verborgen squashtalenten. En dat ik goedkeurende, of nee, zelfs bewonderende blikken zou oogsten van Mijn Lief. Die zich trots zou voelen. Dat zijn vrouw in haar strakke sportpakje nu ook al weer in squashen heel goed bleek te zijn. Die op slag zou vergeten dat ze ook best vaak zeurt over de was en andere beslommeringen. En die haar stevig beet zou pakken en midden op de squashbaan een intense kus op haar lippen zou drukken. Die niet kon wachten haar mee naar huis te nemen en….. Nou ja, u begrijpt het wel.

In werkelijkheid ging het iets anders. Hoewel ik best een leuk potje badminton-op-teenslippers weg geef op de camping, blijk ik toch geen heel goed racket- en balgevoel te hebben. Vooral een backhand, en dan vlak bij een muur, is niet helemaal mijn ding. En ik word ook een beetje duizelig zo in zo’n hokje met strepen op de vloer en zonder gedegen maaltijd van te voren. Ik probeerde het goed te verbergen en riep dat ik het erg leuk vond zo. Maar Mijn Lief zei na 10 minuten en bij de terugrit in de auto dat ik nog wel een lesje moest. Ik ben reëel genoeg om dat ook wel in te zien dus ontkende het niet. Maar het stak wel. Want ik wil gewoon meteen heel goed zijn in alles. En zich totaal niet bewust van wat zich in mijn hoofd afspeelde, deed hij er nog een schepje bovenop. Door op weg naar de uitgang stil te blijven staan bij twee zwetende middelbare mannen die in zeer hoog tempo en in de meest onmogelijke hoeken en posities ballen naar elkaar sloegen. “Kijk, zo moet het echt”, zei Mijn Lief. Dusss. Olie op mijn waakvlam. Ik moest me heel erg bedwingen om niet te zeggen: “Nou, vraag hun nummer! Ga de volgende keer lekker met die oude mannen squashen dan”. Maar dat zou kinderachtig zijn. En ook zo ongezellig van onze avond samen. Die verder erg rustig verliep overigens.

Volgende keer gaan we weer wandelen op het strand. En lekker eten ofzo.

Ingrid Koppelaar

Lees hier alle eerder blogs van Ingrid

4 gedachten over “Blog: Alle hoeken te zien krijgen”

Laat een reactie achter

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven