Blog: Doos

29 december 2016 15:28  Redactie  1 reactie

In sommige huizen waar ik vrijwel dagelijks langs loop zie ik dat de kerstboom alweer plaats heeft gemaakt voor de staande lamp die er de rest van het jaar zijn licht mag doen laten schijnen.

Hier en daar zie ik mensen achter de ramen druk doende de glimmende kerstversiering op te ruimen in dozen die ze enkele weken geleden tevoorschijn haalden. Een enkeling worstelt met de laatste lampjes, in de wetenschap dat volgend jaar de zorgvuldig opgeruimde lichtjes snoeren weer in de knoop zullen zitten terwijl niemand in de tussentijd er heeft aangezeten. Hoe wonderlijk is het toch dat lampjes aan draden verworden tot nauwelijks te ontwarren kluwen in een doos die met accuratesse is ingeruimd en waarin ieder kerstversiersel een aparte plek is toebedacht. Het is niet zo dat er maar lukraak een vouwkrat wordt opengeklapt en onder de kerstboom wordt neergezet om met een beweging alle prullaria uit de boom te vegen. Nee, kerstbal na kerstbal wordt van de takken geschoven en met alle voorzichtigheid in de vakjes van speciale doosjes gelegd. Rood bij rood, zilver bij zilver en de kostbare kerstboompiek, nog in vloeipapier gewikkeld ook, krijgt een extra beschermende doos apart. De lampjes worden nog eens nagelopen om er zeker van te zijn dat ze allemaal nog hun lichtje kunnen laten schijnen, hoewel volgend jaar kerst er bijna zeker een is die dienst zal weigeren hoewel het toch goed functioneerde toen het werd opgeborgen.

Langzaamaan zie ik huizen in de buurt ontdaan worden van zilveren opsmuk en gekleurde lichtjes. Een plastic sneeuwman staat achter een tuinhekje nog vrolijk de wereld in te kijken, in de kennelijke hoop verkerend nog dit jaar met zijn voeten in echte sneeuw te zullen staan. Ook hij zal binnenkort de aftocht moeten blazen.

In de verte hoor ik het knallen van vuurwerk dat veel te vroeg wordt afgestoken. Het is kort na kerst en over een paar dagen zal het oorverdovend om ons heen tekeer gaan. De sneeuwman slaat van schrik zijn in wollen wanten gestoken handen voor zijn aangeplakte oren, waarop een hoge zwarte hoed rust. Zijn tot dan vrolijke lach verandert in een angstige blik als vlakbij een zware explosie de ruiten van het huis achter hem laat trillen.

Heus, hij houdt van deze tijd van het jaar en de herinneringen aan de dagen dat hij het huis opluisterde met zijn verschijning zijn hem dierbaar geworden. Maar nu? Nu zou hij niets liever willen dan ergens in een doos te zijn opgeruimd. Desnoods in een vouwkrat, opeen gepropt, achter een doos met kerstlampjes.

Hans Peter

Bekijk hier al zijn eerdere blogs

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Advertenties:

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

1 reactie


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website