Blog: Je geloof ontgroeien

Kleine kinderen worden groot. Zo hoort dat ook. Maar over het tempo waarin ons kroost groot moet worden zijn we nog wel eens wisselend. Soms kan het niet snel genoeg gaan en wijzen we ze er op dat ze nu zo onderhand toch wel eens zelf zaken moeten kunnen. Of roepen we “later als je groot bent kun je dat ook niet zo doen”.

Mijn lief en ik zijn ook regelmatig dubbel in onze boodschappen. De babytijd vonden wij pittig. We keken ze groot met wallen onder onze ogen. We wilden dat ze gewoon 3 maaltijden per dag nodig hadden en die zelf naar binnen werkten. Dat ze konden praten om te zeggen wat er mankeerde. En dat ze een beetje een normaal dag/nacht ritme zouden hebben, gewoon beginnend rond een uur of 7 en in de weekenden later. Inmiddels zijn ze al een tijd zo ver en vinden wij dat heel prettig. Destijds konden wij niets met opmerkingen van ervaren ouders die zeiden: “Geniet er maar van hoor, voor je het weet zijn ze groot”. Inmiddels zijn we aan het genieten. Van een 9 en een 12 jarige. Dit is een leuke leeftijd. Er gaan al weer stemmen op die roepen: “Geniet er maar van hoor, over een paar jaar willen ze niet meer met jullie mee”. Wij luisteren maar half want wij geloven dat we a) heel goed in gaan spelen op de behoeftes van onze opgroeiende kinderen en dus flexibel activiteiten en interesses zullen vinden die we dan nog steeds allemaal leuk vinden. En b) dat wij het heerlijk vinden dat we gewoon een dag samen op pad kunnen en uit eten kunnen terwijl onze kinderen zich zelfstandig redden en vermaken.

Maar er gebeurt ook iets anders. Het zijn nu niet de geluiden van andere mensen, maar onze eigenlijke innerlijke stemmen die het wel erg hard vinden gaan. We worden week en sentimenteel bij het zien van de foto’s van toen ze klein waren. Wat waren ze lief, schattig, en wat was het kneuterig en gezellig. Die kleine handjes in de mijne, het geklets voorop de fiets. Een dag lang met een koortsig kinderlijfje tegen je aan het ene na het andere peuterprogramma kijken op tv. Koekjes bakken. Dat ze knuffelden in plaats van hardhandig stoeiden met je. Dat je de gesprekken nog kon volgen omdat ze over Dora en Diego gingen in plaats van over games. Mijn lief zag laatst een moeder op een bakfiets fietsen met kleine kinderen erin. En hij was vertederd. Niet vanwege de moeder (althans dat hoop ik, maar anders had hij het vast niet met me gedeeld), maar vanwege het plaatje. De gezelligheid van het kleine intieme samen fietsen. Het komt niet meer terug. De fijne herinneringen schuiven over de herinneringen aan het gedoe, de vermoeidheid van de tropenjaren en het gehannes. Volgend jaar gaat er al eentje naar de tweede van de middelbare school. De ander zal niet meer steeds gebracht en gehaald hoeven te worden. Meer tijd en vrijheid voor ons. Maar ook meer tijd om na te denken. Sentimenteel te worden. En langzaam zien we onszelf veranderen. In mensen die wanneer ze op kraamvisite zijn niet langer alleen maar denken: “Pfff zo blij dat ik die tijd gehad heb!”, maar in van die irritante ervaren ouders. Ik zal proberen het niet te zeggen dan. Maar ik kan er niets aan doen dat ik het denk. En nu ook geloof: “Geniet er maar van! Want voor je het weet zijn ze groot”.

Ingrid Koppelaar

Lees hier alle eerdere blogs van Ingrid

3 gedachten over “Blog: Je geloof ontgroeien”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven