Blog: Fietsendieven

26 februari 2017 19:52  Redactie  Reageer

Langs de kikkerpoel ligt ons doel voor vandaag hebben we zojuist te horen gekregen. De layout van het park zit nog niet ingeprent in mijn brein, maar iets zegt me dat er water in de buurt van onze werkplek zal zijn. Het bosperceel dat vanochtend ons werkterrein is herbergt inderdaad een plas water. Het is meer dan een poel waarin kikkers zouden huizen. Het is voor deze en vele andere amfibieën een lustoord als ik het zo kan bezien.

De storm van afgelopen week heeft verrassend weinig schade aangericht terwijl ik me daar wel op had ingesteld: “Het zal wel afgewaaid hout ruimen worden en we zullen veel geknakte jonge stammen moeten wegzagen”. De wind lijkt echter weinig vat te hebben gehad op het bos bij de kikkerpoel dus vol overgave kunnen we ons storten op het rooien van de gemerkte bomen.

Een kleine groep van de ruim twintig vrijwilligers heeft zich bereid verklaard enkele Acacia bomen verderop te snoeien. Zij rukken uit met ladders, zaag- en knipgereedschap. Wat moet het over enkele weken een weldaad zijn om het overgebleven hout uit te zien lopen en het frisse groen op te zien schieten om zoveel mogelijk zon te vangen. Het moet vrij spel hebben. Niet langer moet het worden gehinderd door opschietend lover dat de boel verstikt of de oorspronkelijk bedoelde aanplant geweld aan doet.

Wij mogen hier de natuur een helpende hand reiken door selectief te rooien, al vallen soms ook goed uitziende boompjes ten prooi aan onze zagen. Tussen de bomen stapelen de rillen zich op en vormen vanaf de weg gezien een zichtbaar bewijs van onze tomeloze inzet.

Om alles in een vogelvlucht te bekijken beklim ik samen met de jonge bosbewerker waarmee ik een uitstekend team vorm, de uitkijktoren die voor ons opdoemt. Hoog boven het aangelegde landschap torent hij uit en biedt de mogelijkheid te overzien wat we deze morgen aan werk hebben verricht. De ons toebedeelde percelen hebben duidelijk door ons weer lucht en licht gekregen en de kaalslag die we meenden te hebben aangericht blijkt vanaf dit punt bezien wel mee te vallen.

Onze aandacht wordt getrokken door een achteloos achtergelaten peutermeisjes fietsje. Het voorwiel is van de rest van het fietsje gescheiden en de aanblik is op z’n zachtst gezegd triest te noemen. Enkele in groene jas gehulde Vrienden van het Maximapark nemen het mee. Als ze niet zo opvallend zouden zijn gekleed zou je ze nog kunnen aanzien voor ordinaire fietsendieven. Deze Vrienden maken echter met ons het Maximapark nog mooier en wie weet … rijdt er ooit een ander lief klein prinsesje op net zo een roze meisjesfiets langs de uitkijktoren. Misschien klautert ze samen met haar opa omhoog om te genieten van het uitzicht op de kikkerpoel en het bos eromheen. Het ligt er dan vast ook prachtig bij met een groen bladerdak dat afsteekt tegen het wit van het Parkrestaurant.

Tekst en foto’s: Hans Peter

Lees hier alle eerdere blogs van Hans Peter

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Advertenties:

NIEUWSBRIEF

Wekelijks het nieuws en/of de uitagenda mail ontvangen? Geef dan hieronder je e-mailadres op.

Nog geen reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website