Help! Ik ken een bejaarde!

30 maart 2017 15:20  Redactie  Reageer

“Welkom bij de cursus: Help! Ik ken een bejaarde!”, zegt één van de vele dames op leeftijd in het buurtcentrum Voorn. In het zaaltje staan zes tafels met daaromheen stoelen, waar veelal dames-, maar ook oudere heren plaats hebben genomen bij de voorstelling Hangplek voor Ouderen. Na het welkomstwoord valt een stilte van zo’n tien seconde. “We wachten nog op de mensen die last hebben van zeurende bejaarden, maar die zullen zo komen“, wordt er dan gezegd.

Plots komen er drie dames de zaal binnengestormd. De vrouwen dragen respectievelijk felroze-, oranje en blauwe outfits. “Wij komen voor de cursus!”, zegt één van de drie op een narrige toon. “Gék worden we van die bejaarden!”, vervolgt de vrouw met het roze pakje, waarna de blauwe haar aanvult. “Waar zijn de anderen dan? We zouden met het hele jonge blaadje komen! Maar goed, die zullen zo wel komen.

Het drietal bejaarden krijgt gelijk als twee hippe oudjes in wielrennersoutfit de zaal binnenlopen, met fiets in hun handen en een helm op hun hoofd. “Waarom hebben jullie in godsnaam die fietsen meegenomen?”, schreeuwt de oranje-geklede vrouw op verontwaardigde toon. “Staan ze in de weg dan? We gaan ze toch niet buiten laten staan!”, zeggen de wielrendames, die hun grijze haar hebben verbloemd met een flinke coupe soleil, bijna in koor.

Foto: Birgit Schuch (www.skidiz.nl)

Na de eerste vijf oudere vrouwen nemen nog tien anderen plaats in de zaal, tussen de overige bezoekers. Stuk voor stuk een ander karakter: de één uiterst positief en tot over haar óren verliefd, de ander zo zuur als azijn. Tijdens de voorstelling wordt op humoristische wijze een realistisch beeld geschetst van de ouderen in de samenleving. Scriptschrijver David Groeneveld: “Het toneelspel begon allemaal met enkele interviews. We hebben een interviewteam, daar zitten behoorlijk vitale ouderen in, net als de ouderen die het stuk opvoeren. Zij interviewden de wat minder vitale ouderen en die verhalen hebben ze uitgewisseld met ons en met het hele team: dat was onze input voor het script.”

In het begin werd er veel geïmproviseerd met de spelers. “Wat voor types zijn, wat past goed bij ze… Dat is wel maatwerk geweest.” Marijke Schipper, de andere scenarioschrijver, laat weten dat de voorstelling naast het vele gelach een bepaald doel heeft. “Ouderen worden vaak weggezet als een vergeten groep. Je hebt gewerkt tot je 68e, en hup ga maar achter de geraniums zitten. Wij vinden dat juist ouderen veel te vertellen hebben en meer kunnen doen dan ze nu doen. Het doel van het project is om ouderen weer terug in hun kracht te zetten. In het begin konden ze de tekst niet goed onthouden: hun hersenen waren niet lang meer bevraagd. Nu zie je dat het anderhalf jaar later veel beter gaat.”

De deelnemende ouderen zijn dan ook zéér positief ingesteld: tijdens de voorbereidingen van de voorstellingen beleven de ‘vitale oudjes’, zoals de ouderen deze middag worden genoemd, altijd veel plezier. “Aan het begin van ons avontuur gingen we buiten een groepsfoto maken”, vertelt Groeneveld. “Het was koud, het miezerde en de fotograaf was heel streng. Ze waren liefst drie kwartier bezig, maar ik heb niemand gehoord over de kou. Niemand klaagde.”

Klagen kunnen de bejaarden tijdens de cursus echter maar al te goed. Na de binnenkomst van vrouwenmagneet Arend komen ook de jaloeziegevoelens omhoog. “Waar ben je op uit? Geld of seks?”, roept één van de dames tot slot, waarna enkele boze dames propjes beginnen te gooien. De cursist maakt een einde aan het rebelse gedrag van de oudjes. “Blijft u aan de gang? Anders mag ú naar de gang”, roept de vrouw naar één van de propjesgooiers.

Na een klaagzang over kniekwalen, eenzaamheid en blikjes die niet meer open willen gaan, slaat de stemming om. De ‘vitale’, ‘normale’ en ‘schrale’ oudjes zeggen blij te zijn met wat ze hebben bereikt in hun leven. “Ouderen zijn net mensen!”, roept er één. “We mogen best trots zijn. We mogen daar best stil bij staan”, vult iemand anders haar aan, waarna het vrouwtje met het felroze outfit met overslaande stem door de zaal galmt: “Stil staan?! Ik wil muziek!

Een vrolijk en voor de bejaarden vooral nostalgisch nummer overmeestert de zaal: alle drie de groepen ouderen springen, iedereen blijkt vitaal te zijn. Met gewaagde danspasjes geven de aanwezigen een passend einde aan de cursus.

Geschreven door: Steef Bouwman, Hogeschool Utrecht


Advertentie:


Advertenties:

Nog geen reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website