Blog: Jongens jongens laten zijn

Mannen en jongens, ze zijn toch wel mijn favoriete schrijfonderwerpen. Misschien omdat ik in een mannenwereld leef met Mijn Lief en 2 zonen, omdat ik van mannen hou, ze soms compleet niet begrijp, zelf beter ben met mannen dan met vrouwen….Het zou allemaal kunnen. Ik ben nog alle dagen dankbaar dat ik 2 zonen heb gekregen. Want met dochters zou ik denk ik minder goed uit de voeten kunnen. Tenminste niet met van die meisjes-meisjes.

Maar hoe je jongensmoeder moet zijn is ook nog niet zo makkelijk. We liggen als jongensouders onder vuur. Of in ieder geval onder de loep. Want sinds een tijdje is er de SIRE campagne over jongens jongens laten zijn. Er valt heel veel op te merken over deze campagne en de achterliggende theorieën, wetenschappelijke onderbouwing, de manier waarop alle jongens over 1 kam geschoren lijken te worden en dat ook nog in het genderneutrale tijdperk.  En dat je dan een onverwoestbare broek kunt winnen voor je kind. Je zou er van in de war kunnen raken. Maar de campagne is bedoeld om ons aan het denken te zetten, en ik blijk er gevoelig voor. Misschien ook door het feit dat mijn jongens de campagne omarmen en bij elke “Kijk uit, pas op!” van mijn kant roepen dat ik overbeschermend  ben en ze jongen moet laten zijn. Ik roep dan terug dat het allemaal mooi en aardig is, maar dat ze moeders ook gewoon moeders moeten laten zijn.

En je hebt moeders en moeders. Ik ben, zoals een goede vriend ooit zei, van het type “staat al op voordat het kind gevallen is”. Ik probeer dat natuurlijk niet echt te doen, want dan zou ik angsthazen kweken. Maar ik begrens wel. Leuk dat je je wilt ontwikkelen, maar in mijn huis mag je niet met autootjes op de ramen rijden en met leverworst kleien tijdens verjaardagen. Ook niet als je 2 bent. Dan zeg ik er wat van, soms tot grote schrik van ouders. Noem mij een slechte gastvrouw, maar ik wil geen pizza aan de muur na een feestje. En ik baal er van dat de meeste dingen in huis kapot gaan doordat vriendjes of kleine bezoekers kijken met hun handen. Natuurlijk mag je onderzoeken en moet je leren. Maar dat kan nog steeds voorzichtig. En dat kunnen we echt onze kinderen aan blijven leren wat mij betreft.

Nu wil SIRE ook niet dat we geen grenzen stellen, maar we moeten ze wel laten ravotten. Want we maken ze onzeker, ongeconcentreerd en gefrustreerd door dat niet te doen. Ik ben voor spelen. Laat kinderen vooral kinderen zijn. Bewegen is goed en buiten spelen ook. Mede daarom waren wij op een mooie nazomermiddag bij een waterplas. En als jongens ergens jongens kunnen zijn en testosteron ergens zege viert, is het daar. Graven, dammen bouwen, op je kop in het zand, zwemmen en stoeien. En stunten. Maar als ik ze dan op een paaltje zie klimmen in ondiep water en achterwaartse salto’s zie maken, grijp ik in. En ook als ik vind dat ze elkaar te lang en te vaak onder water duwen. En ik doe dat eerder dan de meeste moeders viel me op. Ik wil geen onzekere, geestelijk gecastreerde mannen afleveren. Maar ook niemand met een dwarslaesie of hersenletsel. En het gesprek met de collega-moeders kwam op de campagne. Velen herkenden wel dat het best moeilijk is jongens wild te laten zijn. Ik zei nog dat het eigenlijk altijd wel goed gaat. Maar 1 van de moeders drukte de vinger op de zere plek: “Maar een keer gaat het fout”. En ze had gelijk. We zijn niet bang voor een kapotte broek (al ergeren we ons wel aan voetballen in de modder met de nieuwste veel te dure sportschoenen). We zijn bang voor echt grote ongelukken.

Dat er iets moet veranderen en dat het onderwijs niet toegespitst lijkt op jongens dat zagen we wel. Het is voor ons nu eenmaal makkelijker om te bedenken dat het onderwijs moet veranderen dan jongensouders. Snel telde ik even op mijn vingers dat ik zo 7 vriendinnen kon noemen die een zoon met dyslexie hebben, al dan niet gecombineerd met ADHD. Tegenover 2 met een meisje. (Statistisch zegt dit niet alles, want wellicht ga ik meer met jongensmoeders om dan met meisjesmoeders, maar er zijn ook vriendinnen bij die meiden èn jongens hebben…). Dat lijkt me toch wel heel erg veel.

Mijn eigen 10-jarige dyslect die ook steeds drukker en ongeconcentreerder lijkt te worden, èn die regelmatig onzeker is, besloot die avond in de tuin met een bak oud speelgoed uit de schuur aan de gang te gaan. Dat kon ik natuurlijk toejuichen: spelen is goed, en zoveel fijner dan gamen. In no time lag de tuin bezaaid met het vergeten speelgoed. Toen ik vroeg of hij de bak aan het uitzoeken en opruimen was, gaf hij een SIRE campagne modelantwoord: “Nee mam, ik ben aan het ontdekken!”. Mooi zo, dat gaat dus gewoon vanzelf. Hoef ik niets voor te doen. Er vlogen vliegtuigjes door de lucht, er werd met stuiterballen gestuiterd, enz. Alles 2 minuten en dan weer iets nieuws. Ontdekken gaat snel. Als finale werd er nog even een tekening gemaakt met hervonden stoepkrijt. Ik gaf de planten water met de tuinslang. “Weet je wat mij nou echt gaaf lijkt mam?”. En nee dat wist ik natuurlijk even niet. “Met die tuinslang van jou op de allerhardste straal die tekening weg spuiten”. Mijn onder vuur liggende moederhart maakte een sprongetje. Een jongen die met een harde straal wil spuiten is echt een jongen. Dus de tuinslang ging over in de handen van de 10-jarige en de kraan ging helemaal open. SIRE, eat your heart out.

Ingrid Koppelaar

LEES HIER ALLE BLOGS VAN INGRID

2 gedachten over “Blog: Jongens jongens laten zijn”

  1. Geweldig Ingrid Koppelaar! En als moeder van 2 ongeveer net zo oude zoons herken ik het helemaal! Jongens of meisjes……komt het er niet gewoon op neer dat kinderen kind moeten kunnen zijn? Ieder op zijn/haar eigen manier?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail naar [email protected].

Scroll naar boven