Blog_werkstraf_kind_slapen_lezen_foto_ingrid_koppelaar
 Foto: Ingrid Koppelaar

Blog: Werkstraf

2 juni 2018 18:59  Redactie  14 reacties

Op de kalender staat “werkstraf”. Nou ja, eigenlijk staat er slordig geschreven “werkstuk af”. Maar voor de 11-jarige voelt het als werkstraf. En voor mij ook. We, nee ik bedoel natuurlijk hij, hadden net de spreekbeurt gehad over de gitaar. En eerder dit schooljaar al de boekbespreking. En net als ik denk “oh ja, er kwam ook nog een werkstuk dit jaar”, blijkt hij al een paar weken een blad in zijn schooltas te hebben met de richtlijnen voor het werkstuk over een land naar keuze. En dat moet na de meivakantie ingeleverd worden. Als je dan meerekent dat je in de vakantie weg bent naar een land naar keuze, zoals wij, dan komt er dus vlak voor die vakantie op de kalender te staan “werkstuk af”. Of “werkstraf”.

Op onze school worden kinderen niet echt geholpen met werkstukken of spreekbeurten in elkaar zetten. En omdat het zo goed is om al vroeg te leren voor een groep te spreken, beginnen ze er lekker vroeg aan. Bij de kleuters al “onderwerpenkring” en vanaf groep 3 spreekbeurten. En als je het leuk vindt, mag je er ook een PowerPointpresentatie of Prezi bij maken, voor op het digibord. Natuurlijk zijn er dan ouders die daar heel goed in zijn en met de beste bedoelingen de meest fantastische animaties in elkaar zetten. En ja dat vinden kinderen leuk, dus dat wordt de norm. Je kunt echt niet meer aankomen met gewoon wat plaatjes of een paar voorwerpen de klas rond laten gaan. Zoals de gemiddelde 6 jarige geen Prezi in elkaar kan zetten, zo zijn de meesten er ook niet op toegerust om een spreekbeurt te maken. Informatie zoeken, lezen, ordenen tot een beetje zinnige en logische hoofdstukken, en dan uit je hoofd leren en oefenen (want het is niet de bedoeling dat je het opleest), het is mijns inziens op grote schaal overvragen van een net-geen-kleuter-meer. Maar daar heeft de school iets op gevonden: ouders! Je geeft een handleiding mee naar huis met wat de bedoeling is en mailt het rooster naar ouders en voilà; je hebt elke week een half uurtje educatief entertainment voor de klas. Soms is er wel een mondige ouder die bezwaar maakt tegen het feit dat hun kind al over 2 weken aan de beurt is, dus dan moet je nog wat schuiven in het rooster. Bij de oudere kinderen mail je niet het schema door, maar geef je aan het begin van het jaar op de ouderavond aan dat het ergens dit schooljaar gaat gebeuren. En dan ga je er van uit dat het kind het in zijn agenda zet en tijdig met het thuisfront afstemt dat er iets moet gebeuren.

Ik ben niet van gisteren en loop al wat langer mee met basisschoolkinderen, dus ik heb inmiddels wel geleerd om af en toe even te vragen of er nog iets gedaan moet worden aan schoolwerk. Maar ik was een beetje te druk met andere zaken en nog aan het bijkomen van de gitaarspreekbeurt, topo, spelling, geschiedenistoets en het plannen van zijn kinderfeestje. Dus ik had de aandacht laten verslappen. De 11-jarige had hetzelfde: hij had nog even geen zin in een werkstuk maken, en nog zeeën van tijd dacht hij. Dus hij had struisvogel gespeeld en het blad gewoon nooit uit zijn tas gehaald.

Maar zoals hij op 6-jarige leeftijd nog geen PowerPoints kon maken, kan hij op 11 jarige leeftijd nog niet supergoed plannen. Die zee van tijd was eerder een binnenmeer. Het was nog wel te doen, maar dan zou hij wel morgen moeten beginnen en elke 3 dagen een hoofdstuk af moeten hebben. Waar hij nog meer tegenop zag dan tegen het gaan lezen van alle informatie, was tegen de begeleiding van zijn moeder bij dit geheel. Dus hij wilde het zelf doen. En dat wordt ook wel tijd als je in groep 7 zit, dus ik liet los. Al vroeg ik af en toe wel even of hij nog op schema liep. Zijn antwoorden stelden me niet echt gerust. Zelf was hij er nog wel relaxed onder. Nee hij had nog geen hoofdstuk af, maar al wel bij elk hoofdstuk iets. Dus als je dat optelde was hij al heeeel ver. 1,5 week voor de taakstraf geleverd moest zijn, besloot ik toch met hem eens even goed te gaan kijken hoe het er voor stond. En inderdaad, met lettergrootte 20 leek het al aardig wat. Van struisvogelpolitiek naar olifantenletters. Na enige discussie, een woede-uitbarsting en een huilbui (alles van zijn kant uiteraard), besloot hij toch dat ik mocht helpen. Ik zal u de details besparen, maar na een aantal avonden uren gewerkt te hebben (het schiet niet zo op als je dyslectisch bent…) waren alle hoofdstukken af! Alleen het nawoord nog. Daarin moest komen te staan wat hij er van geleerd had en hoe hij het vond. Dat was geen probleem. Het rolde er moeiteloos uit:

“Mijn werkstuk is nu klaar. Ik heb er veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat het monster van Lochness Nessie wordt genoemd. Verder heb ik ook geleerd om om te gaan met hele grote frustraties. Want ik vond het heel moeilijk om het nut te begrijpen van wat we moesten doen en om al die informatie die er is tot een verhaal te maken. Ik wilde het eigenlijk niet doen en kreeg toen ruzie met mijn ouders

Ok. Hij mag dan dyslectisch zijn, planningsproblemen hebben, en een grondige hekel aan huiswerk. Maar iets zegt me dat hij er wel komt. Ben wel heel benieuwd wat de meester er van vindt en welk cijfer we hebben. Eh, welk cijfer hij heeft natuurlijk.

Ingrid Koppelaar

Lees hier alle blogs van Ingrid


Advertentie

14 reacties

  1. Pim Kaal

    Verwacht wordt dat ze kunnen werken met Word, Powerpoint, Photoshop en dat ze een vlog kunnen maken. Maar ze krijgen er geen les in… ☹️

    • Colette van den Adel

      Nou inderdaad🙈… al heb ik echt besloten me er niet mee te bemoeien, waardoor hij de deadline van afgelopen vrijdag niet heeft gehaald. Inmiddels al een punt aftrek (lekker motiverend..) en nog steeds niets meer dan de titelpagina. Hij zegt steeds dat hij nu iets anders had gepland dan zn werkstuk dus denk dat hij best goed kan plannen😝

    • Patricia Broos van Mourik

      Dit was 1 van mijn grootste frustraties. Het leer-rendement hangt compleet af vd hulp dat het kind thuis krijgt/ kan krijgen ik vind dat niet oké. Onze school heeft ondertussen een andere methode en alles doen ze nu op school. Het aankaarten heeft wel geholpen. Daarbij kunnen ze tot een jaar of 15 niet plannen 😁

  2. Renske Essink-Zantman

    Maar ook met 16 jaar blijft de planning een dingetje!!😜😜
    Hier is het ook aan het einde van iedere periode(vrije school) een hoop gestress en moeten we er flink achteraan zitten. Periodeschrift niet inleveren betekent tegenwoordig onherroepelijk een 1,0. In de brugklas werden er dan nog afspraken gemaakt om het werk als nog in te leveren, maar nu niet meer!


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website