Lilith Smidts-Lefever_van_welzaam
 Lilith Smidts-Lefever

Blog: Belgische als sociaal makelaar in Vleuten-De Meern

3 september 2018 15:25  welzaam  Reageer

Lilith Smidts-Lefever komt uit België en werkt sinds april als sociaal makelaar jeugd in speeltuinen de Albatros en de Balije. Ze vertelt over de verschillen tussen België en Nederland.

De laatste acht maanden zijn er een paar vragen die ik best wel regelmatig krijg. “En, hoe bevalt het in Nederland?” “Mis je België niet te hard?”. Ik moet zeggen dat ik er week na week positiever op kan antwoorden. In het begin vond ik het best eng, helemaal opnieuw beginnen in een ander land, waar ik amper mensen ken, waar andere gewoontes, systemen en structuren gelden. Ik miste mijn vrienden en familie, die ik vroeger toch wel wekelijks zag. Maar langzamerhand bouw ik een nieuw netwerk aan vrienden op in Utrecht. Ik merk dat er ook hier mensen zijn bij wie ik terecht kan en omgekeerd. Ik leer de stad steeds beter kennen, de straten voelen al meer vertrouwd aan en ik hoef niet meer heel de tijd de gps op mijn telefoon te volgen als ik ergens moet zijn. Dat geeft mij echt een thuisgevoel.

Ook het sociale werkveld leer ik beter kennen dankzij vrijwilligerswerk en mijn baan bij sociaal makelorganisatie Welzaam. Dit is iets waar ik als sociaal werker van opleiding best wel waarde aan hecht. Er vallen me ook hier verschillen op tussen België en Nederland.

Het grootste verschil dat ik opmerk is het inzetten van ZZP’ers en ondernemers in de sociale sector. Ik ken persoonlijk in België geen enkele ZZP’er in de sociale sector, terwijl ik er in Nederland al verschillende ontmoette. Heeft dit te maken maken met het minderen van subsidies aan de sociale sector? Wanneer ik met Nederlandse sociaal werkers sprak over beleid en subsidies in Nederland, hoorde ik dat deze steeds verminderen de afgelopen jaren. In België is er echter ook subsidievermindering aan de gang voor sociale organisaties. Een voorbeeld hiervan is de privatisering van een daklozenopvang in Antwerpen: ze wouden voortaan het beheer van het centrum overlaten aan G4S. Hier was echter veel protest tegen, ook ikzelf liep met de boodschap “Sociaal werk is niet te koop” mee in deze mars en gelukkig werd deze overname zo voorkomen.

De sociale sector heeft dus in beide landen te kampen met geknip in het budget. Dit heeft als gevolg dat er minder sociaal werkers in dienst genomen kunnen worden. Met minder subsidies en mankracht werken is misschien niet altijd even makkelijk. Maar het daagt ons ook uit om creatief aan de slag te gaan. We roeien met de riemen die we hebben en maken er het beste van. Ook het meer laten participeren van de burgers is hier dus een automatisch gevolg van. In beide landen hoor ik de term “participatiedemocratie” wel eens bovenwaaien. We willen initiatiefrijke burgers die het heft in eigen handen nemen. Wat is er mooier dan een groep buurtbewoners  die de krachten bundelt om samen een buurtspeeltuin open te houden? Dat is toch onze droommaatschappij? Idealiter zijn sociaal werkers niet nodig, kampen mensen niet met problemen en kunnen ze het alleen aan. Ik persoonlijk merk dat Nederland al een stapje verder staat in het overlaten van initiatieven aan burgers dan België. Er zijn uiteraard ook bewonersinitiatieven in België, maar meestal blijven die wel duidelijk ondersteund worden door professionals die deel zijn van een gesubsidieerde organisatie. In Nederland is die ondersteuning er ook wel zoals Welzaam doet, maar worden er dus naar mijn idee daarnaast ook vaak ZZP’ers en ondernemers ingezet.

Hoe dan ook, waar ik ook woon, ik weet zeker dat ik als hulpverlener mensen wil blijven ondersteunen, om zo SAMEN met de betrokkenen te werken aan een duurzame verbetering van de context via het organiseren en faciliteren van uiteenlopende interventies en projecten.


Advertentie:

Nog geen reacties


Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Reageren:
Naam:
Email *
Website