Voor sommige van ons is het hun achtertuin, hun geboortegrond zelfs. Voor ons allemaal is het een deel van ons leven. Wekelijks zijn we met tientallen vrijwilligers in het Máximapark bezig. Met hart en ziel. Onze liefde voor het park steken we niet onder stoelen of parkbankjes. Niemand kan ons tomeloze enthousiasme indammen. Vandaar ook dit schrijven. Iedere houtsnipper op de struinpaadjes hebben we met zorgvuldigheid aangebracht, elke boom wordt door ons met zorg omringt. De voldoening om het park tot ontwikkeling te zien komen maakt ons trots. Deze week is echter ons een boel plezier ontnomen. Al bij het betreden van het park ontsierende felgroene markeringen op de paden. In permanente verf geven ze een route aan waarlangs honderden mensen hun weg moeten vinden. Dwars door het park zijn ontsierende obstakels opgeworpen die de deelnemers moeten bedwingen. Waterpartijen worden niet ontzien, oeverbegroeiing zal onder daverende voeten worden platgewalst terwijl het massaal toegestroomde publiek namen scandeert van deelnemers. Publiek zal zich verdringen langs het parcours zonder respect te hebben voor wat er groeit en bloeit. Het is je reinste minachting voor het zorgvuldig bijgehouden park en voor de vrijwilligers die er hun ziel en zaligheid in leggen om het een aantrekkelijke plek te maken om te verpozen. Zij zijn de helden, niet de kudde die door het park komt denderen om te demonstreren wat ze fysiek in hun mars hebben en blind voor alles om zich heen zich een weg baant zonder zich bewust te zijn van de ravage die ze aanrichten.
Het Máximapark is van en voor iedereen, juist daarom dient het met respect te worden behandeld.
De keuze om juist in deze periode een dergelijk evenement te organiseren is weinig doordacht. De in het park levende dieren zijn actief en worden op brute wijze verstoord door hordes deelnemers en publiek. De kwetsbare planten die juist nu tot bloei komen worden door hen niet ontzien. Een ecologische ramp dreigt door dit commerciële, kortdurende evenement dat aanzienlijke schade aanricht. Schade die lange tijd nodig heeft om te herstellen en dus mogelijk nog jaren zichtbaar is.
Al in juni heeft stichting De Vrienden van het Máximapark in niet mis te verstane bewoordingen haar ongenoegen geuit. Toen al werd de nadruk gelegd op de impact die een zo grote toeloop van deelnemers en publiek op de natuur heeft. Toen is al aangetekend dat er ook gedurende de op- en afbouwwerkzaamheden onacceptabele hinder zou ontstaan voor de reguliere parkbezoekers en omwonenden. Denk hierbij aan de verkeersbewegingen rond het park en de enorme parkeerdruk in de directe omgeving. Het bezwaar dat stichting Vrienden van het Máximapark indiende is gefundeerd, maar zonder pardon terzijde geschoven. Ook vanuit het Parkberaad van het Máximapark is toen duidelijk te kennen gegeven dat dit evenement op grote bezwaren stuit.
Pas afgelopen dinsdag is de vergunning afgegeven terwijl de website van de organisator doet vermoeden dat de vergunning toen al was verleend. Dus, nog voor de vergunning was afgegeven is de mogelijkheid geboden in te schrijven voor het evenement én het inschrijfgeld te voldoen.
Zijn er geen bestuurders die het park een warm hart toedragen en haar schoonheid op waarde schatten dan? Wordt er terloops een handtekening onder een aanvraag gezet zonder te realiseren wat de gevolgen voor het park zijn?
Het Máximapark zucht en steunt onder de last die ze te dragen krijgt en zal niet ongeschonden dit weekend doorkomen. De belangen van vrijwilligers, dagelijkse parkbezoekers en het lange termijn beheer wegen zwaarder dan het kortstondige plezier van een beperkte groep deelnemers.
Het bestuur en vrijwilligers van de Stichting Vrienden van het Máximapark
Foto: Hans Peter van Rietschoten
Eens met vrienden van het Maxima park. Koester het park voor dier en mens en de enorme bio diversiteit die er is. En laat economische belangen eens een keer niet prevaleren! Er zijn genoeg andere evenementen.
[email protected]